Katja Sienknecht is gedetacheerd in Amsterdam en bekijkt de stad met de eigenzinnige blik van de buitenstaander. Haar benadering is lichtvoetig en soms poëtisch.
Klik op de foto's voor een vergroting.

De meeste steden 'doemen op' uit het omringende land. Langzaam gaat de bebouwing verdichten en hoger worden, met een climax in het centrum. Amsterdam daarentegen is langzamerhand een 'omgekeerde' stad aan het worden.
Dat kun je zien, als je vanuit het centrum naar de rand fietst.
Als ik me de plattegrond van Amsterdam voor ogen haal, zie ik weinig hoge bebouwing in het centrum.

Hoogbouw vinden we geconcentreerd bij de Zuidas, het Amstelstation, het Sciencepark, langs het IJ, bij Sloterdijk en in West, langs de snelweg.

Een bijdrage van Ben de Wijn

Centrum - Het dagboek van Anne Frank heb ik niet gelezen en in het Anne Frank Huis ben ik nooit geweest. Zo, dat is er uit. Mocht je je hierdoor geroepen voelen me voor cultuurbarbaar, onmens of erger uit te schelden, ga vooral je gang. In mijn tijd stond het boek niet op de verplichte literatuurlijst en gingen de schoolreisjes naar de duinen, in Schoorl. Daarna is het er nooit van gekomen. Moet ik me nu schamen? Misschien wel. Maar ik doe het niet. Ik ken het verhaal, de verschrikkingen, het onrecht en de ellende. Dat vind ik genoeg.

Nu de boom van Anne dood is, is Nederland collectief verdrietig. Daar zijn we goed in, samen rouwen. Helemaal nu, want het gaat hier om een Hele Belangrijke Boom. Niet dat ik in de 41 jaar van mijn leven er ooit een gesprek met iemand over heb gevoerd of überhaupt gehoord heb van Anne’s boom, maar toch. De boom wordt in het dagboek beschreven en is dus van historische waarde. Iedereen, behalve ik blijkbaar, wist van het bestaan van de boom. We hadden er allemaal een speciale band mee. Vooral nu hij dood is.

Onlangs was ik een dagje toerist in eigen stad. Met vrienden maakte ik voor het eerst in jaren een rondvaart. Ik had er zin in want ik wilde ze laten zien in wat voor prachtstad ik woon.
Maar dat viel tegen. Veel moois zagen we niet: woonboten in verschillende staat van verval blokkeerden ons uitzicht op de glorieuze bouwwerken langs de route. Wat is onze stad lelijk vanaf het water!

Deze aanblik is het gevolg van gedoogbeleid uit de swinging seventies, toen de woningnood groot was én alles moest kunnen.
Ik besef dat ik velen voor het hoofd stoot met het volgende, maar ik ga het toch opschrijven: weg met de woonboten uit de grachten. De seventies zijn allang voorbij.
Ze zouden niet alleen uit esthetische overwegingen weg moeten uit ons stukje Werelderfgoed: water zonder woonboten biedt mogelijkheden voor onze stad.

Nieuw-West- Laatst zag ik Eelco Damen op onze lokale televisie. Eelco Damen is de grote baas van zorginstelling Cordaan. De organisatie was weer eens in opspraak gekomen door enkele ernstige incidenten.
Zo was er in Verpleeghuis Slotervaart een psycho-geriatrische patiënt (in eenvoudiger Nederlands: een demente bejaarde) vermist geraakt. Dit had helemaal niet mogelijk moeten zijn, want de persoon zat op een gesloten afdeling. Pas enkele dagen later werd de cliënt verdronken teruggevonden in de sloot achter de instelling.

In een andere zorginstelling van Cordaan, voor licht verstandelijk gehandicapten, zou er sprake zijn geweest van een groepsverkrachting.
Dergelijke tragische incidenten roepen terechte vragen en kritiek op. Maar ook veel speculaties en indianenverhalen die niets met de eigenlijke kwestie van doen hebben.

Een bijdrage van Walther Ploos van Amstel
Amsterdam - In de Cockring in de Warmoesstraat zette ik dertig jaar geleden mijn eerste danspasjes in de Amsterdamse gay scene. Je kon er toen nog voor de deur parkeren en ’s avonds hand in hand lopen zonder te worden uitgescholden. Herinneringen die ik koester. Onlangs was er een stevige politie-inval in de Cockring. De burgemeester deed de deur op slot en nu mag de rechter een uitspraak doen over wat er nu echt aan de hand is.

Het sluiten van de homozaken van het ineenstortende Kooistra-imperium in de wereldwijd befaamde Reguliersdwarsstraat halen de voorpagina’s. Na de Exit en April, volgt mogelijk de Soho. Veel bekende gay zaken in de stad staan al jaren te koop en de ondernemers investeren er niets meer in. Voor jonge ondernemers lijkt er letterlijk geen plaats.

Een bijdrage van Jeroen Mirck

Nieuw-West - ' Groeten uit Soweto Amsterdam', schreef ik hier vorige week als reactie op uitspraken van de Amsterdam Tourism & Convention Board (ATCB) in Het Parool. Samengevat verscheen mijn reactie ook als brief in de krant. Die hele kwestie krijgt een staartje.

Dinsdag ging de telefoon. Het was de ATCB, naar eigen zeggen ‘bezig met damage control’. Er stonden volop fouten in het gewraakte Parool-artikel, waarin onderzoeksmanager Hans Dominicus van ATBC de wijken Nieuw-West en Bijlmer vergeleek met de Zuid-Afrikaanse township Soweto. Of zoals het op ATCB.nl werd verwoord:

"Helaas zijn er vele feitelijke onjuistheden en ook verkeerde interpretaties in terecht gekomen. Het conceptartikel, waarop door ATCB vele correcties en aanvullingen zijn gemaakt, is ongecorrigeerd gepubliceerd. Het Parool heeft laten weten dat dit artikel op deze wijze niet geplaatst had mogen worden en zal [dinsdag] een uitgebreid artikel publiceren waarbij e.e.a. recht zal worden gezet cq. verder belicht zal worden."

Een bijdrage van Jeroen Mirck
Hoe gaat Amsterdam toeristen lokken naar andere wijken dan het centrum? Door die wijken nieuwe hippe namen te geven, zoals Amsterdam Docklands, Groene Plantage, ‘Bruisende Smeltkroes’, Little Amsterdam en ‘Kinetisch Noord’.

Dit bedenk ik niet, vandaag staat het op de voorpagina van Het Parool.
Voor de Bijlmer en Nieuw-West zijn er nog even geen trendy namen voorradig, maar de stadspromotor trekt alvast een vergelijking met het Zuid-Afrikaanse township Soweto. Wat een lulkoek.

Een bijdrage van Walther Ploos van Amstel
Op zaterdagochtend wakker worden met de zwoele en zoete geur van verse cannabis in het huis. De liefdevolle klanken van opera sopraan Jessye Norman bij het zondagse ontbijt. Om 4 uur ’s nachts uit je bed worden gebeld door zeven vrolijke, een beetje aangeschoten, Italiaantjes die hun sleutel kwijt zijn. We zijn het gewend. Het zijn de geuren en geluiden van het weekend.

Stadherstel heeft met steun van belastingcentjes een aantal panden naast ons opgeknapt. En dat was hard nodig. De nieuwe woningen zijn drie jaar geleden verkocht aan wat wij dachten dat de leukste buren van de wereld zouden worden. Al snel bleken de nieuwe eigenaren de appartementjes in de weekenden te verhuren aan toeristen. En dat gebeurt nu in een rap tempo in meer panden om ons heen. Ordinaire huisjesmelkers. Het mag allemaal niet volgens het bestemmingsplan, maar wie maakt je wat?

Nieuw-West - Sinds begin dit jaar liggen mijn beide ouders begraven op Westgaarde in Amsterdam Nieuw-West.
Eerst ging mijn moeder, een paar maanden later mijn vader.
Ik heb er vrede mee, hun leven was op.

Ze liggen daar prettig, volgens mij. Althans, zo prettig als je liggen kan als je dood bent.
Ze hebben rustige buren en er is mooie begroeiing op hun parkachtige veldje.

Mijn ouders hielden altijd veel van tuinieren en daarom besloot ik ervoor te zorgen dat hun graf een gezellig tuintje was met wat leuke plantjes en veel bloemen.
Dat is toch wel het minste dat je kunt doen.
Dit plan zou ernstig worden gesaboteerd.
Ik merkte namelijk al snel dat er in de nachtelijke uren op de graven werd gedanst en geschranst.
Het was je reinste grafschennis.

Amsterdam - Rond half drie vannacht was het dan eindelijk zover: de 17e-eeuwse grachtengordel van Amsterdam werd officieel uitgeroepen tot werelderfgoed. Daarmee is de grachtengordel de negende toevoeging aan de werelderfgoedlijst in Nederland, naast ondermeer het Rietveld Schröderhuis, de Stelling van Amsterdam, Schokland, de Beemster en de Waddenzee.