Home > > Het Amsterdam van Simon Carmiggelt

Het Amsterdam van Simon Carmiggelt

<%image(20050813-carmiggelt.jpg|140|140|carmiggelt)%>
Het schijnt dat Simon Carmiggelt niet veel meer wordt gelezen. Dat mag misschien zo zijn, ik herlas deze week achter elkaar een flink aantal bundels uit de nalatenschap van mijn vader. Carmiggelt schrijft mooi compact, was een chroniqueur van zijn tijd en was daarnaast een chroniqueur van Amsterdam. Zijn stijl, zijn zachte humor hebben soms iets gedateerds, deels misschien door woorden die niet meer worden gebruikt, maar zijn observaties over mensen zijn helder en scherp en zijn taal blijft prachtig om te lezen. Elk stukje van hem klopt.
Het Amsterdam van Carmiggelt bestaat uit sombere mannen, lollige taxichauffeurs, humoristische trambestuurders en kroegen, veel kroegen en de daar bij horende dronken mannen. Een stad met herkenbare kasteleins, mannen die ‘ome’ heten, ouwe mannen die ‘opa’ heten en die veelal al om 11 uur ‘s morgens overwegen een jonge borrel te nemen. Veel van de dronken mannen hebben een vrolijke dronk, hoewel er natuurlijk ook veel sombere dronkaards in zijn stukjes voorkomen. Amsterdam is bij Carmiggelt gemoedelijk, de mensen zijn veel meer open en maken graag een praatje met je. Amsterdam is bij Carmiggelt een dorp, waar iedereen elkaar kent. In het Amsterdam van nu ken je je buren amper. Eigenlijk herken ik in het huidige Amsterdam nog maar weinig van de stad waar Carmiggelt rondliep.

Neem het verhaal ‘Man’ over een bedelende man bij metrostation Weesperplein uit 1979. Deze bedelaar is een dikke man met een ‘iets te klein hoedje op’ waar Carmiggelt een uitgebreid gesprek mee houdt. De man wil een sigaret en even later vier gulden en levert daar een hele uitleg voor. Carmiggelt krijgt een mooi verhaal en uiteindelijk geeft Carmiggelt hem die vier gulden. Vergelijk deze man met de zwervers die zich vlak voor de ingang van AH in de Jodenbreestraat ophouden. Uitgeteerde, geestelijk ontheemde, sterk vervuilde wrakken, die in de tijd van Carmiggelt misschien in een inrichting zaten, die niet tot een coherent verhaal instaat zijn. Dit zijn niet de vrolijke dronkaards van vroeger.

De stad en de mensen die Carmiggelt beschreef is sterk veranderd. Een coffeeshop van nu schenkt misschien ook koffie, maar de coffeeshop waar Carmiggelt zijn espresso ging drinken verkocht in ieder geval geen weed. De trambestuurders rijden zo snel met hun vreselijk schokkerige Combino’s, dat de grijsaards, die de stukjes van Carmiggelt bevolken, niet meer met de tram durven. Een Amsterdamse taxichauffeur is niet meer een lollige vent, maar een buitenlander die de weg niet weet. De ‘gastarbeiders’ in Carmiggelts stukjes weigeren kordaat een glas alcohol in de kroeg, maar zijn ver verwijderd van geradicaliseerde allochtone jongeren van nu.

Denk ik. Maar misschien ziet u het anders. Is Amsterdam zo sterk veranderd?

37 reacties op "Het Amsterdam van Simon Carmiggelt"

Sigi
-1-  Sigi:
Vroeger was het allemaal beter? Hmm, ik betwijfel of de vrolijke dronkaards van Carmiggelt wel echt van die leuke types waren net als die “lollige” taxichaffeurs. Ergens leuk over kunnen schrijven betekent niet dat waar je over schrijft ook leuk is.
Degtyarev Pekhotny
-2-  Degtyarev Pekhotny:
je zal toch even door de zure appel moeten heenbijten en doordringen tot de huidige vervuilde zwerver maar dan krijg je ongetwijfeld wel degelijk een goed verhaal. Ik weet zeker dat t Carmiggelt zou lukken.
floris
-3-  floris:
Carmiggelt was geen historicus. Zijn stukjes moet je met een knipoog lezen, deels fantasie, deels waarneming. Anno nu, het ligt er maar aan hoe je tegen dingen aankijk. Mijn motto, always look at the bright site of life!
Rick II
-4-  Rick II:
Ik ben blij om te zien dat er nog meer mensen zijn die de kwaliteit van Carmiggelt (h)erkennen.
Ik heb jaren gedacht dat ik de enige was.
Floris
-5-  Floris:
floris-met-kleine-letter-f en ik zijn niet dezelfde persoon, maar ik ben het wel met mijn kleinbeletterde naamgenoot eens. Ik geniet zelf van de verhalen van Carmiggelt, en ik denk dat je er het meest van geniet als je je niet laat verleiden tot de zurige nostalgie die de laatste tijd de grondtoon van de gemiddelde Nederlanders lijkt te zijn. Amsterdam anno 2005 is een prachtstad, en als ik ook maar een greintje talent had in die richting zou ik er graag verhaaltjes over schrijven. Niet over de Amsterdamse taxichauffeurs trouwens, daar heb ik al sinds jaar en dag een broertje dood aan.
floris
-6-  floris:
@dank Floris. Helaas ik ben ook geen schrijver maar wel een ras optimist en hou van “mijn” stad.
Richard
-7-  Richard:
Heb gisteren naar aanleiding van dit stukje maar weer eens wat van Carmiggelt gelezen en werkelijk genoten van hoe hij de stad verwoordt. Zijn stad is in de loop van de tijd veranderd, maar toen ik vanochtend van Bos en Lommer ri Amsterdam Zuidoost heb ik toch ook erg van de stad van vandaag genoten. Geweldig zo'n uitgestorven Leidseplein. Prachtig belichte grachten. Door de zon opgefrisde gevels. En iedereen is getooid met een zonnebril en een big-smile! Moest naar mijn werk, maar wilde liever dit liever fotografisch vastleggen....
Hans Frederiks
-8-  Hans Frederiks:
@Floris & floris: Ik hou ook van Amsterdam en ik zou in geen andere stad willen wonen. Maar ik vind Amsterdam wel veranderd. Als voorbeeld in mijn stukje geef ik de zwervers van nu. Waarom zie je zoveel meer zwervers op straat dan 20, 30 jaar geleden? Omdat je tegenwoordig voor 300 euro huurschuld al je huis wordt uitgezet. Omdat er slechter voor de zwakkeren in de samenleving wordt opgekomen. Omdat je van bijstand niet meer rond kunt komen. Geef mij maar de zorgzamere samenleving van 20 jaar geleden. En als dat zuur nostalgisch is, dan maar zuur nostalgisch.
En verder blijft Carmiggelt prachtig om te lezen.
Het Weiland
-9-  Het Weiland:
Vandaag de eerste aflevering van een nieuwe rubriek op Het Weiland: &#8216;Kroeglopen&#8217;.
&#8216;Kroeglopen&#8217; bevat geluidsbestanden van een gesproken column. De gesproken column, Tom en ik kwamen hierover te speken na een avond vol hoorspelopnames bij hem thuis. Tijdens de zogeheten &#8216;nazit&#8217; (u kent dat wel; &#8216;Nog één borrel, nog één sigaret&#8217;) luisterden we naar In a sentimental mood van Duke Ellington, de versie met John Coltrane. &#8216;In a sentimental mood&#8217; bezorgde bij ons alle twee een groot gevoel van tevredenheid; allebei liefhebbers van nostalgische en weemoedige teksten, films, boeken en muziek. Na een avond vol uitsloverij en maagkrampen van het lachen (om onszelf) markeerde dit prachtige jazznummer een magisch moment van rust. Nadat de laatste klanken waren verstorven kwamen we te spreken over Simon Carmiggelt. Deze schrijver las immers jarenlang voor radio en televisie zijn &#8216;stukjes&#8217; (het woord column bestond immers nog niet toen hij ermee begon) binnen de muziekkale omlijsting van, jawel, In a sentimental mood. Daar waar de KRO, NCRV en de VPRO hun uitzendavond besloten met een preek van een geestelijke, liet de VARA Carmiggelt voorlezen. Carmiggelt had geen stichtelijk woord, Carmiggelt deed op de hem bekende wijze verslag van het alledaagse; veelal ontmoetingen met mensen in een café, park, markt of trein. Hij beschreef observaties en korte dialogen waarin ieder mens de kleine tekortkomingen mocht herkennen uit zijn of haar eigen leven. Carmiggelt beschreef het met een intens mededogen, zonder oordeel. Troost en weemoed, daarmee waren zijn stukjes doordesemd en dat schonk de lezer en luisteraar troost en vaak ook een milde glimlach. Deze &#8216;stukjes&#8217; zoals hij zijn verhalen zelf noemde waren eigenlijk, zo vonden wij, grootse literatuur. En niet alleen wij menen dat, maar alle columnisten van Het Parool na Carmiggelt hebben hetzelfde uitgangspunt overgenomen; Ischa Meijer met zijn Dikke Man, Martin Bril met zijn scherpe observaties. Ook Remco Campert, Kees van Kooten en Sylvia Witteman leveren vaak hoogstandjes met hun beschrijvingen van eenvoudige ontmoetingen en gebeurtenissen. Ieder op zijn of haar eigen wijze, maar vaak handelend over de grote kleine momenten waarvan onmacht, verlegenheid, weemoedigheid of verlorenheid de basis vormen.
Ook op Het Weiland schrijven wij vaak vanuit die grondslag een &#8216;stukje&#8217;. Carmiggelt heeft voor ons allemaal het pad vrijgemaakt om het alledaagse, en op het eerste gezicht eenvoudige, te mogen ervaren als grote verhalen, waarheden of dogma&#8217;s. Ikzelf heb - zonder me daar eigenlijk goed bewust van te zijn - voordat ik met Carmiggelt kennismaakte, besloten dat het leven een groot theater is waarin we de verhalen en lessen kunnen leren in dat wat we zien en horen. Veel mensen zeggen: &#8216;Heerlijk op een terras zitten, lekker mensen kijken!&#8217; Waarom zou je dat alleen vanaf een terrasje doen? Ik wil dat overal doen. Als ik door de stad loop zijn voor mij de mensen op het terras de observatieobjecten. Heerlijk om langs mensen op een terras te lopen, lekker mensen kijken! Ischa Meijer zei ooit: &#8216;Als je mensen wil ontmoeten moet je niet naar het theater, maar naar de Albert Heijn.&#8217; Helemaal mee eens!

Met &#8216;Kroeglopen&#8217; zal Het Weiland met enige regelmaat een gesproken column leveren. De naam is ontleend aan één van mijn favoriete verhalenbundels van Simon Carmiggelt, de muzikale omlijsting is uiteraard van Duke Ellington en de inhoud zal zijn zoals hierboven beschreven staat. Behalve de eerste aflevering, die gaat over Simon Carmiggelt. Uit bewondering, dankbaarheid en nostalgie.

Rik van Schaik

http://www.hetweiland.nl
yanny scutt
-10-  yanny scutt:
Ah, Simon Carmiggelt! Als hij nu leefde had hij gewoon z'n dagelijkse 'stukkie' geschreven en met de tijd meegegaan..daar was hij heel goed in!

Bij de dag leven en daarover schrijven. Dat maakte hem groot! 'Ik Mis Simon' Groet; Yanny
Willem van Velzen
-11-  Willem van Velzen:
Inderdaad de tijdsgeest die alsmaar stilletjes veranderd. In die stukkies werd door die typetjes toch ook heel wat afgezeurd over al dan niet achterhaalde kleine en grote wereldproblemen.

Willem van Velzen, Antwerpen 21 oktober 2006
yanny scutt
-12-  yanny scutt:
Willem,ja het barstte van de 'typetjes' in de korte verhalen van Carmiggelt!
En daar zat nou net het briljante in.
Iedereen KON iets en was de moeite waard..Groet; Yanny
Jaap Klein
-13-  Jaap Klein:
Ach Simon, alweer bijna 20 jaar dood....
Prachtige 'stukkies' schreef hij. In de oorlog heeft hij zijn leven op het spel gezet voor 'onze' vrijheid. Zijn broer Jan die toen verraden is en daardoor op jonge leeftijd is gestorven...
Maar zo af en toe denk ik ; hoe had Simon geschreven over de maatschappij waar in wij nu leven?
Een Theo van Gogh (zijn oom Theo van Gogh die zijn leven heeft gegeven in dezelfde oorlog) die werd afgeslacht op een onvoorstelbare manier. Het Amsterdam waar je soms overdag een uur lang rondloopt zonder één woord Nederlands te horen...
'Mijn Mokum' is het niet meer en ik denk dat Simon zich ook dood zou schrikken als hij nog eens een dagje zou kunnen rond kijken...
tripleX
-14-  tripleX:
Carmiggelt bewoog zich tussen de drinkers en dronk mee.
Als hij zich tussen gebruikers zou bewegen (al dan niet meerokend) zou hij juist met de 'zwervers' bij AH fantastische gesprekken hebben en net zulke goeie stukjes over ze kunnen schrijven.

Volgens mij waren er trouwens vroeger meer 'uitgeteerde, geestelijk ontheemde, sterk vervuilde' alcoholisten dan tegenwoordig gebruikers.
yanny scutt
-15-  yanny scutt:
TripleX: Ik ben het niet met je eens. Alcoholisten bestaan nog steeds en rokers ook.

Voeg daarbij xtc-gebruikers (en de hemel mag weten wat er nog meer aan drugs verkrijgbaar zijn) combineer dat met de huidige anorexia/boulimia problemen ,en allerlei andere menselijke ellende, dan denk ik dat het het zeker niet beter geworden is.

Simon Carmiggelt heeft daar niets mee van doen. En met zijn borrel is hij nog aardig oud geworden ook, hetgeen je niet kunt zeggen van de hedendaagse verslaafden.

Carmiggelt schreef erover en ik denk dat hij gewild zou hebben dat anderen ,na hem, dat ook zouden doen! Met heel veel mededogen. Groet; Yanny
tripleX
-16-  tripleX:
yanny
ik denk dat je me verkeerd begreep.
ik reageerde op het verhaal van Hans Frederiks.
ik ben t eens met al je reacties op deze pagina.
(en met 'meeroken' bedoelde ik heroïne, coke, enz roken)
Josef Ini
-17-  Josef Ini:
Lang leve Carmiggelt. Als ik zijn stukjes lees, dan voel ik met weemoed “mijn Amsterdam-gevoel” zoals ik dat jaar in jaar uit heb ervaren.

Maar, na meer dan 46 jaar, ga ik nu toch echt uit Amsterdam verhuizen.

Amsterdam is Amsterdam niet meer. Kapotgemaakt door de gemeente, de stadsdelen, de wethouders (met hun dubbele agenda's) en in een behoorlijk aantal gevallen ook door de bewoners en toeristen.
Mijn Amsterdam is het niet meer.

En ik neem afscheid als bewoner in de hoop in de toekomst in Amsterdam als toerist het oorspronkelijke gevoel weer terug te krijgen.
Hans Frederiks
-18-  Hans Frederiks:
Ziek ik bed ben ik Carmiggelt weer aan het herlezen, mooi, prachtig een heel ander Amsterdam dan waarin wij nu wonen. Het maakt me nieuwsgierig naar hoe hij het Amsterdam van nu zou hebben beschreven. Maar dat kan helaas niet meer.
yanny scutt
-19-  yanny scutt:
tripleX, je schreef ook ,en dat schoot mij in het verkeerde keelgat, dat er vroeger meer uitgeteerde, geestelijk ontheemden waren.

En dat is doodeenvoudig niet waar. Er zijn er nu veel meer! Met name de geestelijk ontheemden zijn wat mij betreft oververtegenwoordigd..

Hans Frederiks heeft het over een alcoholist( Simon carmiggelt) die nog geen vlieg zou doodslaan want hij had het te druk met het opsteken van n'sjekkie..(en het bedenken van een 'stukkie')

Ik hoop dat er tijdens dit schrijven heel veel 'carmiggeltjes' gemaakt worden!

Want het is heel wat leuker een brallende en smokende schrijver te hebben dan die uitzinnig brullende menigten drug EN alcohol gebruikers. (al of niet in bezit van een wapen) Yo! Yanny
tripleX
-20-  tripleX:
@ yanny
frederiks schrijft:
Vergelijk deze (bedelende) man met de zwervers die zich vlak voor de ingang van AH in de Jodenbreestraat ophouden. Uitgeteerde, geestelijk ontheemde, sterk vervuilde wrakken, die in de tijd van Carmiggelt misschien in een inrichting zaten, die niet tot een coherent verhaal instaat zijn. Dit zijn niet de vrolijke dronkaards van vroeger.

ik schrijf:
Als hij (Carmiggelt) zich tussen gebruikers zou bewegen (al dan niet meerokend) zou hij juist met de 'zwervers' bij AH fantastische gesprekken hebben en net zulke goeie stukjes over ze kunnen schrijven.

ik neem het dus op voor de 'zwervers' bij AH. Carmiggelt zou over hen net zulke ontroerende en grappige stukjes kunnen schrijven.
Dat er vroeger veel meer alcoholisten waren dan nu heb ik van verhalen van familie. Er was geen tv en veel mannen zaten in de kroeg. Er waren zat die ook geen 'coherent verhaal' konden vertellen. Maar Carmiggelt keek niet op ze neer. Hij dronk een borreltje met ze (wat hem echt geen alcoholist maakt trouwens).
Hans Frederiks
-21-  Hans Frederiks:
@ tripleX:
Ik neem het in dit stukje - dacht ik - ook op voor de zwervers die vroeger misschien in een inrichting zaten en die nu zwerven over straat. Ik vind dat vrij schrijnend. Ik kijk in ieder geval niet op ze neer. En dat zou Carmiggelt - allemaal speculatie - ook niet gedaan hebben. Waarschijnlijk zou hij er behoorlijk schrijnende Kronkels over hebben geschreven. Grappige stukjes? Tja...
tripleX
-22-  tripleX:
@ frederiks
tuurlijk ook grappige stukjes. gebruikers maken veel mee op een dag, en hebben meestal ook veel meegemaakt.
daar zitten zat (tragI-)komische verhalen tussen.
Chris Spijker
-23-  Chris Spijker:
Carmiggelt zijn stukkies (zoals hij ze zelf noemde) bestonden vaak uit flarden van uitspraken over een langere periode optekend. Weken of soms zelfs maanden later werden deze bij elkaar gesprokkelt en dan tot 1 persoon samengevat. Carmiggelt verbaasde zich er vaak over dat de lezers dachten dat deze personen ook in het dagelijkse leven bestonden. Net als de woordenwisselingen die hij zgnd metzijn vrouw Tiny zou hebben. Dus van de laten we zeggen 20 daklozen voor AH zou hij makkelijk 1 persoon kunnen neerzetten, en deze zo vrolijk of verdrietig kunnen laten klinken als hij zelf zou willen. Dat was de kracht van Carmiggelt. En met een Carmiggelt bril op kun je in Amsterdam makkelijk nog een tiental kroegen vinden die aan de KRONKEL eisen voldoen. Dus zand op de vloer, geen muziek,geen gokkasten. Alleen maar Amsterdammers die best hun lief en leed (sorus) met je willen delen.
De mazzel..en tot ziens in Mokum!!
tripleX
-24-  tripleX:
spijker op zn kop!
Chris Spijker
-25-  Chris Spijker:
Dank je triple X, ik ben ondersteboven van je reaktie! Ik heb de hele reutemeteut nog eens door gelezen. Ben bang dat velen aan het doel voorbij zijn geschoten dan dat wat Hans voor ogen had. Gewoon een item over Carmiggelt en ZIJN en ONS Amsterdam in de jaren 60 t/m 80 !!! Ik heb niet het idee dat Hans een discussie wilde beginnen over zwervers,daklozen en wie of wat dan ook in Amsterdam. Zullen we afspreken dat we het uitsluitend over Carmiggelt zullen hebben, en over hoe het vroeger was ??? Moet je natuurlijk wel de leeftijd voor hebben. Ikzelf 53 jaar, en fanatiek Carmiggelt fan, sta er helemaal voor open. Vriendelijke groet...en Hans ...een goed idee!!!!! Laten we er een leuk ding van maken zonder te kankeren op het Amsterdam van NU...want daar zijn de stadsdeelraden (via internet) voor!!! OK??
Groet Chris
tripleX
-26-  tripleX:
[i]Hé, Amsterdam (originele tekst)

Ik ben in Amsterdam geboren
Op drie hoog achter in de Pijp
Waar je in je bed kon horen
Als buurman mot had met z'n wijf

De straten waren om te spelen
We zwierven door de hele stad
We geloofden nog in eerlijk delen
We jatten appels op de markt

Hé Amsterdam, ze zeggen dat je bent veranderd
Hé Amsterdam, je kan geen goed meer doen
Maar wie dat zegt, die is geen Amsterdammer
Want Amsterdam je bent nog net als toen

Nou ben ik terug na heel wat jaren
Ik hoorde Mokum dat is dood
Maar ik geloof niets van die verhalen
Als ik weer door de stad heen loop

De kooplui staan nog steeds te katten
De Cuyp is drukker nou dan ooit
Ik zie een jochie appels jatten
Nee Amsterdam veranderd nooit

Op zondagmiddag naar de wallen
Als je langzaam liep dan zag je meer
Onopvallend met z'n allen
De Stoofsteeg tien keer op en neer

En elk weekend was het knokken
Het donderde niet tegen wie
Tot de politie dan kwam fokken
 Dan vochten we wel tegen die

Hé Amsterdam, enz

Die dronkelap die in 't portiek lag
 En ma die dorst niet naar hem toe
Toen pa hem vroeg of hij soms ziek was
Toen zei die: nee, alleen maar moe

Ach, zoveel is er niet veranderd
'n junkie ligt in het portiek
En naast me zegt een Amsterdammer
Is-ie nou moe of is-ie ziek

Hé Amsterdam, enz

De junkies, vreemdelingen, rellen
Mij maken ze daarmee niet bang
Ze kunnen me nog meer vertellen,
't hoort allemaal bij Amsterdam.

Hé Amsterdam, ze zeggen dat je bent veranderd
Hé Amsterdam, je kan geen goed meer doen
Maar wie dat zegt, die is geen Amsterdammer
Want Amsterdam je bent nog net als toen[/i]
Chris
-27-  Chris:
Triple X, ik pink een traan, en Simon heeft een glimlach op zijn gezicht!!!
marnix van gelderen
-28-  marnix van gelderen:
carmiggelt was de beste, er is er nooit meer een zoals hij opgestaan.
Jean Pierre
-29-  Jean Pierre:
@marnix
Zeer late reactie,maar ik ben toch blij dat dit item af en toe nog eens boven komt drijven. Ook een manier om Simon hoog te houden!! En wie weet wat er weer uit voort komt!!
yanny scutt
-30-  yanny scutt:
Allen, Simon blijft.

En daar hoeven wij helemaal niets meer aan te doen! Liefs; Yanny
Jean Pierre
-31-  Jean Pierre:
Hey wat is dit nu ??? Moet is Simon weer helemaal naar de top tillen. Mag ik de lezers erop attenderen dat vele boekjes via de bekende bolle internetwinkel in combi met de Slegte (mag vind ik genoemd worden)te koop zijn voor weinig geld.
heta
-32-  heta:
Spijt me maar ik vond die stukkies van Carmiggelt helemaal niks bijzonders. Veel woorden om niks. Ik bedoel Harry Potter is toch eenn stuk interesanter om te lezen. Nogmaals de tijd gaat door mensen. Mijn advies “blijf niet te veel in het verleden leven” want daar word je alleen heel snel oud van.
RudiPensionado
-33-  RudiPensionado:
Smaken verschillen en ik hou Harrie Potter slechts twintig bladzijden uit. Wat een onzin.
Nee, dan Carmiggelt. Maar vermoedelijk is die het leukste om te lezen voor Amsterdammers.
yanny scutt
-34-  yanny scutt:
Harry Potter is niet te vergelijken met de 'stukjes' van Carmiggelt hoor heta!

Carmiggelt verschilt nogal wat van b.v. de Kameleon of de jeugdboeken van Roald Dahl.

Carmiggelt schreef voor volwassen mensen en niet voor de Harry Potter-fans die nog spelfouten maken..(-; Yanny
Ed
-35-  Ed:
Beste leuke site, weet je mijn vader had eigenlijk dezelfde verhalen, die carmiggelt opgeschreven heeft. Er was inderdaad een ander Amsterdam. Saamhorigheid, kwam vaak voort uit armoe en narigheid. Amsterdam is nog steeds leuk, maar je moet het wel willen zien.
jaap klein
-36-  jaap klein:
...en dan afgelopen jaar heerlijk gefietst in Italië. Samen met mijn vrouw en daar een 'nieuwe ' vriend ontmoet.
Contact met hem gehouden en voor het 40 jarig huwelijksfeest van zijn ouders een boekje van Carmiggelt aangeboden.
Blijken zij, zijn 'stukkies', te kennen...
daar in Friesland werden zijn Kronkels ook 'gevreten'.
Voorlopig blijven (de meeste) van zijn verhalen tijdloos en van hoog menselijk niveau!
a. van gorkum
-37-  a. van gorkum:
dries van gorkum, 14-05-2009
Ik ben op zoek naar een stukje, dat ik nergens in mijn boekenkast terugvind, over het bezoek van moeder en zoon aan het bordeel, waarin pa het loodje legde.
De madam legt uit en zegt dan dat ieder toch een goede herinnering aan zijn vader toekomt. Het is dan even stil in de kamer.Gestamp van boven.
O, Miepie, die Yenk!
Welk stukje, waar te vinden?

Reageren?  

Lees vooraf even de regels voor discussies op Amsterdam Centraal door.

Eigen afbeelding bij reacties? Ga naar gravatar.com en meld je aan met het mailadres dat je ook hier voor reacties gebruikt.

(verschijnt niet online, is nodig voor gravatar afbeelding)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spamreacties te voorkomen, wordt u gevraagd deze simpele vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.