Sinds een paar maanden voel ik me niet op mijn gemak als ik het Centraal Station binnenloop. Behalve de onrust door de chaos van de bouwwerkzaamheden, heb ik ook het idee dat er onder het station een reusachtige bouwput zit, waar het volledige station, als er een stevige, zware trein binnendendert, elk ogenblik in weg kan zakken. Een grote wolk van stof en puin en wég is het gebouw van Cuypers.

Normaal gesproken ben ik niet zo angstig, het komt door de berichten over de bouwwerkzaamheden onder het station, over de nieuwe fundering die er onder wordt aangelegd. De houten palen waar het station op rust worden verwijderd en vervangen door nieuwe palen. De manier waarop die nieuwe fundering tot stand komt is, zo lees ik in een persbericht van de Gemeente, ‘een innovatieve techniek die nog nergens ter wereld wordt toegepast’. Dat boezemt vertrouwen in: nog nergens ter wereld! Naast het station, op een terrein waar door de aannemer deze nieuwe experimentele techniek getest wordt, zit nu al maanden diep in de grond een boorkop vast, waarbij ik me voorstel dat als die eruit moet worden losgerukt, het hele zooitje in de buurt zal instorten. Het zal allemaal wel zo’n vaart niet lopen, maar het idee dat het werk onder het station wordt gedaan door onder andere Strukton, die ook verantwoordelijk was voor de Haagse Tramtunnel, voedt mijn angst. Die tramtunnel had last van verzakkingen, lekkages en was uiteindelijk twee keer zo duur en was vijf jaar later klaar dan de bedoeling was.
Nu ik lees dat de Noord-Zuidlijn alweer duurder wordt, dat de totale kosten inmiddels 130 miljoen euro meer zijn en dat er steeds meer vertragingen komen, krijg ik wel een heel erg Haagsetramtunnel-gevoel. De gemeente Amsterdam heeft ruzie met de aannemers, de aannemers met de Gemeente, met als resultaat vertragingen en steeds meer kosten.

In het ergste scenario - mijn persoonlijke doemscenario - verdubbelt á la de tramtunnel hierdoor de bouwtijd. Het Centraal Station zou in 2009 klaar zijn, moeten we inmiddels op 2014 rekenen? De komende jaren blijven we met een chaos in de stad zitten, met een stad die steeds minder interessant zal worden voor buitenlandse bedrijven. De Noord-Zuidlijn is inmiddels een rijdende trein die niet meer stopgezet kan worden. Ik houd mijn hart vast als de tunnelboormonsters zich straks een weg gaan graven door de drassige bodem van onze stad, waarbij ik tijdens het graven houten heipalen als lucifershoutjes zie breken en het ene na het andere gebouw zie verzakken en omvallen. Innovatie bij sloopwerken die nog nergens wordt toegepast…