De Cornelis Lelylaan verbindt de 'oude stad' met de 'nieuwe'. Het is een vierbaans autoweg met tramsporen en loopt voor het grootste deel dwars door woonwijken in Slotervaart. Je mag er met de auto maximaal zeventig kilometer per uur rijden, maar in de praktijk is dat voor de meeste automobilisten de ondergrens.
De Lelylaan dateert uit 1962 en was oorspronkelijk bedoeld als uitvalsweg naar het westen. Hij is echter nooit verder doorgetrokken en strandde in Osdorp. Hij ligt op een hoge dijk en vormt een goed voorbeeld van de toenmalige stedebouwkundige opvattingen. Je ziet ze ook nog terug in de Bijlmer: verhoogd aangelegde wegen met viaducten over de straten in de wijken om het doorgaand verkeer gescheiden te houden van de woonomgeving.
Op de tekentafel zag dit concept er zoals gewoonlijk prachtig uit, maar in de praktijk kleefden er toch veel nadelen aan. Zo vormt een dijk als waarop de Cornelis Lelylaan ligt een barrière tussen de buurten en is de geluidsoverlast en de luchtvervuiling met de jaren sterk toegenomen.
Tot dusver is er weinig ondernomen om de Cornelis Lelylaan eens grondig aan te passen aan de 'eisen van de tijd', een kreet waarmee de stadsontwikkelaars bij andere vernieuwingen maar al te graag schermen. Weliswaar zijn er vergevorderde plannen om het gebied rondom het station Lelylaan grondig op de schop te nemen, maar de rest van het traject blijft een bron van overlast. Terwijl er toch relatief eenvoudig de nodige maatregelen te treffen zijn die het wonen langs de Cornelis Lelylaan een stuk aangenamer kunnen maken.

Allereerst is het onnodig om een snelheid van zeventig kilometer per uur op deze weg toe te staan. Vijftig is voldoende en in overeenstemming met het beleid om ook op andere doorgaande wegen snelheidsbeperkende maatregelen in te stellen. Deze aanpassingen zijn op andere radiale wegen vanuit west naar de binnenstad al gerealiseerd. Zie bijvoorbeeld de Postjesweg. Tevens draagt dit bij aan het terugdringen van de aanzienlijke luchtvervuiling. Balkons en ramen in de omgeving zijn permanent bedekt door een vettige laag roet. Een uitgelezen kans om weer een beetje beter aan de normen te voldoen zoals die door de EU zijn opgelegd.
Daarnaast is het absoluut geen overbodige luxe om het wegdek te voorzien van geluidsdempend asfalt, zoals op de ringweg A10 is gebeurd.
Ook de trams mogen best een beetje kalmer aan doen. Op de Cornelis Lelylaan rijden twee lijnen (1 en 17). Lijn 1 is de tram met de hoogste ritfrequentie in Amsterdam. Menig trambestuurder benut de geheel vrijgelegen trambaan om eventuele tijdsachterstanden in te halen en zet er flink de sokken in. Met alle extra herrie van dien.

Dit stuk is geschreven uit puur eigenbelang. Ik woon namelijk aan de Cornelis Lelylaan. Gisteren was het autovrije zondag. Ik heb er niets van gemerkt. Amsterdam beperkte zich heel kleinzielig tot het autovrij maken van slechts een enkel stukje oude binnenstad. Dit in tegenstelling tot Brussel, waar de gehele stad een dag verschoond bleef van autoverkeer. Onze zuiderburen zijn blijkbaar minder kinderachtig in die dingen.
Ik had de Cornelis Lelylaan wel eens een dagje autovrij willen zien. Er schijnen hier namelijk heel veel mooi fluitende vogeltjes te zijn...