Home > > Gaat u dood? Blijft u aan de lijn!

Gaat u dood? Blijft u aan de lijn!

Elke generatie zegt steevast dat vroeger alles beter was. Als dat waar zou zijn, zouden we inmiddels weer zijn afgezakt tot het peil van de holbewoner. Maar sommige dingen waren vroeger inderdaad beter. Zoals het directe contact met de huisarts. In de tijd dat huisarts nog een 'roeping' was.
Toen ik kind was hadden wij een huisdokter die vroeger legerarts was geweest. Dat had voor- en nadelen. Het voordeel was dat wanneer hij autoritair verklaarde dat je niks mankeerde, je blinde darm zich hevig geïntimideerd op slag rustig hield. Het nadeel was dat hij zich weinig moeite getroostte op de hoogte te blijven van de moderne medische stand van zaken. Mijn buurjongen bijvoorbeeld had van zijn jonge huisarts een fijne oranje pil gekregen tegen jeugdpuistjes. Die wilde ik ook wel, want hij werkte goed.

Om in de concurrentieslag om de mooie meisjes niet op onnodige achterstand gezet te worden, vroeg ik mijn buurjongen zo'n pil te leen. Ik spoedde mij naar mijn oude huisdokter en vroeg om net zo'n pil. Gedurende vijf minuten staarde hij er gewichtig naar. Hij had geen idee wat 't was, maar vertrok geen spier. Voor de vorm bladerde hij nog wat door beduimelde compendia, op zoek naar oranje pillen. Bij de apotheek bleek later dat hij op het recept had geschreven mij een pil 'volgens bijgaand voorbeeld' te verstrekken.
De apotheker hief zijn handen in wanhopige verontwaardiging ten hemel.
Ik begreep toen dat ik niet de best bijgeschoolde huisarts van de stad had. Maar anderzijds stond hij altijd, maar dan ook altijd, midden in de nacht zonder mokken aan je bed als de buikkramp je teveel werd, de koorts te hoog opliep of de misselijkheid uit al je lichaamsopeningen spoot. Kom daar tegenwoordig nog eens om.
Mijn bejaarde buurvrouw kreeg vrijdagavond last van haar hart. Dokter bellen dus. Buiten kantooruren krijg je geen dokter, maar een bandje. Dat bandje vertelt dat je een ander nummer bellen moet. Dat nummer schrijf je op. Als je zo gauw een pen kunt vinden, anders moet je nogmaals bellen. Dat nummer is geloof ik van de noodarts. Als je het draait krijg je niet de noodarts, maar een keuzemenu: "Druk een 1 voor spoed, wacht anders tot u een van onze medewerkers aan de lijn krijgt."
Ik twijfelde. Hoe levensbedreigend was de situatie? Buurvrouw zát nog overeind, maar die toestand kon letterlijk elk moment omslaan.

Het keuzemenu hield niet van twijfelen en besliste kordaat voor mij: "Al onze medewerkers zijn in gesprek. Blijft u aan de lijn..."
Zodoende kreeg ik tijd om geërgerd te bedenken dat je mensen niet voor een keuze moet stellen op het moment dat zij dringend een dokter nodig hebben. Immers, als het niet dringend is, bel je niet 's avonds.
Het bandje beval mij om het verzekeringspasje bij de hand te hebben. Inderdaad, een goed moment om het met je benauwde halfverdwaasde buurvrouw eens over haar verzekeringspasje te gaan hebben.
"Weet je wel hoeveel handtassen ik daarvoor moet doorspitten?" brulde ik gefrustreerd tegen het bandje.

Ik kreeg een receptioniste aan de lijn. Die hoorde beleefd de klacht aan en wist daar wel raad mee: zij ging alle gegevens noteren. Na vijf minuten verbond zij mij door met een bijna onverstaanbaar zacht pratend iemand waarvan ik aannam dat het een arts was. Deze patiëntenfluisteraar wilde de buurvrouw zelf aan de lijn. Dat trof, die leefde nog en kon zelfs nog net opnieuw de symptomen hijgend opsommen.
Uiteindelijk werd medegedeeld dat er binnen het uur een dokter zou komen.

Een dokter en zijn chauffeur annex bodyguard arriveerden binnen twintig minuten. Het was de angina pectoris die weer opspeelde bij de buurvrouw, constateerde hij. Hij zou wat andere medicijnen voorschrijven. Die kon ik in de apotheek van het Sint Lucas Andreas Ziekenhuis gaan ophalen. Dokter met lijfwachtchauffeur weer weg. Ik ook op weg naar de apotheek. Vriendelijke mensen daar, maar de betreffende medicijnen hadden ze niet. Daarvoor moest ik naar een échte apotheek, de dichtstbijzijnde apotheek die dienst had.

Dat 'dichtstbijzijnd' is een rekbaar begrip. Ik bevond mij in Amsterdam Slotervaart en kon kiezen uit de Damstraat, Amstelveen, Zuid-Oost of Landsmeer. Lekker om de hoek dus, vooral voor zieke bejaarden die géén buurman hebben om hun pilletjes op te halen.
Gelukkig kwam het allemaal zover niet. Na vijftig minuten wachten was er met de dokter heen en weer gebeld en tot een ander medicijn besloten. Hier kwam ik goed weg, echter niet nadat het Sint Lucas Andreas Ziekenhuis mij drie euro voor een uurtje parkeergarage uit de zak had geklopt. Kandidaat voor de klantvriendelijkheidsprijs, want andere ziekenhuizen zijn zo truttig om het eerste uurtje gratis te doen.

De buurvrouw krijgt inmiddels weer wat praatjes, dus dat gaat de goede kant uit. Ik denk met weemoed terug aan de oude voormalige legerarts. Die zou het hart van de buurvrouw simpelweg bevolen hebben weer in het gelid te marcheren. Zelfs zonder naar haar verzekeringspasje te vragen. Ook weer opgelost. Daarop zou hij zelfverzekerd zijn vertrokken, de buurvrouw geheel genezen en gerustgesteld achterlatend.
Zie je wel? Vroeger was alles beter!

zeventien reacties op "Gaat u dood? Blijft u aan de lijn!"

engine 54
-1-  engine 54:
Voor de patient wel ja, maar voor de arts niet.
Die moest de volgende ochtend gewoon weer zijn spreekuur doen na een drukke nacht.
yanny scutt
-2-  yanny scutt:
En dan heeft deze buurvrouw nog een behulpzame buurman!

Ook ik heb heimwee naar de huisartsen die trots waren op hun vak en daarnaast heel veel mensenkennis bezaten...Die kwamen echt niet s'nacht opdraven als het niet nodig was. Daarvoor kenden ze hun 'pappenheimers' sorry, patienten, (alweer sorry), hun clienten te goed! En dat was nu precies wat zo geweldig was; het contact tussen arts en zijn patient.

Dat is helemaal weg want in de nieuwe ,efficiente, gezondheidscentra kan het zomaar gebeuren dat je voor dezelfde kwaal 3 verschillende huisartsen krijgt. Bij alledrie moet je dan weer uitleggen wat je mankeert..In het ergste geval vragen ze dan ook nog wat je zelf denkt WAT je mankeert..Erg weinig geruststellend allemaal.

Mij bekruipt het gevoel dat het allemaal goed is voor de economie. Ik bedoel; die opkomende 'Grijze Golf' wordt op deze wijze zeer efficient weggewerkt...(en alle andere zwakkelingen ook.) Ongeruste Groet; Yanny
Els
-3-  Els:
Ooit geprobeerd in het weekend een psychiater te vinden voor een vriend met schizofrenie die in een psychose was beland. Hij was niet suïcidaal, dus kwam er geen arts langs. Pas na uren rondbellen konden wij zijn eigen arts te pakken krijgen en kregen wij een recept voor medicijnen waardoor hij weer wat opknapte.

Gratis tip: niet ziek worden buiten kantooruren!
Suffie
-4-  Suffie:
Nog een gratis tip: wordt ook vooral niet ziek bínnen de kantooruren, want a. je komt nergens tussendoor vanwege de mensen die buiten de kantooruren naar een tijd binnen de kantooruren zijn gepland, en b. de kans dat de desbetreffende arts tijdens de behandeling een accute flauwte krijgt wegens gebrek aan slaap omdat hij de nacht daarvoor al die mensen te woord heeft gestaan om ze naar de volgende dag toe te praten is meer dan gering aanwezig..
engine 54
-5-  engine 54:
Problemen met het hart, moet je dan niet 112 bellen?
yanny scutt
-6-  yanny scutt:
Ja Els, Ik heb dat meegemaakt met een jonge buurvrouw, alleenstaande moeder van een tweeling, die was verhuisd naar Osdorp. Zij raakte in psychose als ze teveel aan haar hoofd kreeg. Zolang ze bij ons in de straat woonde was ze veilig, want buren herkenden haar probleem en konden bijtijds ingrijpen. Na haar verhuizing raakte ze binnen 2 weken in een ernstige psychose; heeft het voelen aankomen; is naar de RIAGG afdeling gegaan 4.00u s'ochtends op het Osdorpplein. Waar niemand aanwezig was. Twee uur later is ze uit het raam gesprongen vanuit haar woning. En ik wordt nog steeds LOEIKWAAD als ik eraan denk! Dan vraag ik mij weleens af wat nou precies beschaving inhoudt in onze cultuur. Dan zie ik het hoofd van Hoogervorst op TV en ik krijg hartkloppingen... Engine heeft trouwens ook gelijk. met hartproblemen (of vermoedens van een beroerte) ALTIJD 112 bellen! Groet; Yanny
Els
-7-  Els:
Precies Yanny, ik ben zelden zo kwaad en teleurgesteld geweest als toen ik geen hulp kon krijgen voor mijn vriend die lag te lijden op de bank bij ons thuis. Dat de reguliere diensten kantooruren aanhouden kan ik me nog voorstellen, maar dat er geen noodhulp beschikbaar is vind ik mensonwaardig. Gruwelijk. Wat een afschuwelijk verhaal ook over jouw buurvrouw.
yanny scutt
-8-  yanny scutt:
Els, Naar het zich laat aanzien komt de psychiatrie tot inkeer. Er wordt alweer gesproken over de wenselijkheid tot een andere benadering d.m.v meer begeleiding in de dagelijkse levenssfeer en wonen. Voor mijn Lieve buurvrouw komt dit allemaal te laat. Zoals voor velen in de afgelopen 15 jaren. De 'nachtpsychiater' in Amsterdam is dan ook jarenlang een roepende in de woestijn geweest en heeft heel vaak de problematiek toegelicht in de media. Terwijl deze bij NOVA zat uit te leggen hoe hoog de nood was; gooiden heel veel mensen hun huisraad uit het raam of!..zichzelf..
Hoe diep kun je zinken als overheid als je daar, bij de meest kwetsbare mensen in onze beschaafde samenleving, niet kunt/wilt ingrijpen! En de GROTE wil is er nog steeds niet! Want elke vooruitgang komt zo schoorvoetend, dat ik bij mijzelf denk; wie zijn nu de echte 'gekken' in onze maatschappij? Groet; Yanny PS Ik hoop dat het met je vriend goed gaat.
Suffie
-9-  Suffie:
Voor mensen in psychische nood is al weer enige tijd het bureau 'Vangnet en Advies' van de GGD 24 uur per dag te bereiken via de reguliere kanalen van de GGD. Zij kunnen eventueel 'met spoed' een psychiater regelen die ter plaatse kan beoordelen of iemand bv. met spoed moet worden opgenomen omdat de situatie gevaarlijk of onhoudbaar is. Onhoudbaar is daarbij niet 'Dit gaat al drie dagen zo, nu moet er om drie uur 's nachts echt iets gaan gebeuren', maar om directe dreiging. Bij een spoedopname treedt dan overdag de reguliere zorg in werking.
Arnoud de Jong
@Suffie: nuttige informatie. Misschien red je er wel levens mee! ;-)
yanny scutt
-11-  yanny scutt:
Suffie..., Dat bestond allang hoor. Maar het werkt niet lekker. En JUIST om drie uur s'nachts moet er hulp komen. Zeker als vrienden, familie en buren al 3 DAGEN lang aan de telefoon hebben gehangen..! Groet; Yanny
Daniel Ummy
-12-  Daniel Ummy:
Zorg is inmiddels niet meer om de patient gecentreerd, maar vooral om de arts gecentreerd. Dat lijkt mij in ieder geval niet de bedoeling. Jammer!
-13-  :
Ik heb, wat betreft onze zoon van 2, alleen maar goede ervaringen met dienstdoend artsen. Maar misschien komt dat omdat je met een kind sneller hulp krijgt.
Ook de huisartsenpost in het ziekenhuis, zoals bij het Lucas, vind ik een uitkomst. Dat we direct van die post door konden naar het ziekenhuis heeft in elk geval het leven gered van ons kind toen hij 2 weken oud was en een gevaarlijke infectie onder de leden bleek te hebben.
Suffie
-14-  Suffie:
Yanny, het werkt wel. Je moet het alleen via de juiste kanalen regelen. Drie dagen wachten op hulp en dan verwachten dat ze om drie uur 's nachts komen is natuurlijk onzin, dat had dan in die drie dagen geregeld kunnen worden.
yanny scutt
-15-  yanny scutt:
Suffie, Het nieuws spreekt je tegen. De hulpverlening spreekt over een noodsituatie, en dan met name in Amsterdam west. Men begrijpt niet waarom juist in dit deel van de stad. Ik wel; veel psychiatrische klanten kunnen niet werken en hebben een uitkering en moeten daarmee zelfstandig wonen. Dat kan alleen als de huur laag is en daarom lijkt dit stadsdeel 'eruit te springen'..Ook in mijn wijk wonen er relatief veel 'gestoorden' en zij vormen een probleem waar zij zelf niets aan kunnen doen. Het wordt hoog tijd dat er beter voor deze mensen gezorgd gaat worden! Groet; Yanny
-16-  :
@Yanny: enig idee hoe moeilijk het is om voor iemand met een psychiatrische ziekte te zorgen? Deze mensen hebben vaak geen ziekte-inzicht en staken bijvoorbeeld met hun medicatie zodra ze zich weer goed voelen. Het is gewoon pappen en nathouden. Met de huidige wetgeving is een gedwongen opname ook vaak pas het uiterste noodmiddel.
yanny scutt
-17-  yanny scutt:
Nou en of ik dat weet Esther. Mijn man en ik letten nu op een buurman die het zware medicijn Haldol slikt. Als hij zich aan de medicatie houdt gaat het goed maar als het bijvoorbeeld erg mooi weer is gaat hij een pilsje drinken, 'vergeet' de medicatie, met alle gevolgen vandien. Wij werken allebei kunnen er niet altijd zijn, en hebben ook onze eigen familie, waaronder bejaarde ouders, enz. Ik vindt dat de overheid veel te veel verwacht van de z,g 'burenhulp'. Mensen zoals mijn buurman zouden goed geholpen zijn met begeleid wonen, waar een hulpverlener elke dag even langs komt om te zien of alles goed gaat en een praatje maakt! Die tevens professioneel inzicht heeft om tijdig aan de bel te trekken als dat nodig is. Want wij zijn tenslotte toch maar leken op het gebied van geesteziektes. Bovendien vereenzamen deze mensen heel erg, en dat maakt e.e.a. er ook niet beter op! Groet; yanny

Reageren?  

Lees vooraf even de regels voor discussies op Amsterdam Centraal door.

Eigen afbeelding bij reacties? Ga naar gravatar.com en meld je aan met het mailadres dat je ook hier voor reacties gebruikt.

(verschijnt niet online, is nodig voor gravatar afbeelding)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spamreacties te voorkomen, wordt u gevraagd deze simpele vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.