Vlak voor de vakantie was de fiets van mijn zoon gestolen vanaf de Kamperbrug bij het Centraal Station. De fiets had er anderhalve dag gestaan en weg was ie. Na de vakantie realiseerde ik me dat het eigenlijk verboden is om je fiets aan die brug vast te maken, dus misschien was de fiets wel weggeknipt door de fietsenhalers van de AFAC, de Amsterdamse Fiets Afhandel Centrale. We zochten op internet naar de juiste locatie van de AFAC. Dat bleek een teringeind weg te zijn in de uitgestrekte binnenlanden van Sloterdijk III. Je moest de bus nemen vanaf Station Sloterdijk richting IJmuiden, na 7 minuten uitstappen bij Halte Herwijk en dan nog vier minuten lopen. Ik besloot hem met de auto te brengen. We verwachtten een uitgestrekt terrein met duizenden fietsen, waar we op zoek moesten naar een naald in een hooiberg, een bruine oude fiets, waarvan we dachten dat het wel eens een Batavus zou kunnen zijn en waarvan we het framenummer in ieder geval niet wisten. Dat van het uitgestrekte terrein klopte, het zoeken naar de naald in de hooiberg niet. We werden geholpen door uiterst vriendelijke dames, die natuurlijk wel liefst een framenummer wilden hebben, maar die ook al blij waren met de juiste datum waarop de fiets was verdwenen. We moesten vervolgens met iemand mee het terrein op en verdomd, na vijf minuten hadden we hem gevonden!

De reden van wegknippen was ‘hinderlijk plaatsen op het Stationseiland’ en het kostte 10 euro om de fiets weer terug te krijgen. Een koopje! Wat een prachtige opvoedkundige actie van de Gemeente. Eerst baal je vreselijk omdat je fiets weg is. Dan moet je je begeven naar een afgelegen terrein, waarbij je de moed in de schoenen zinkt als je al die weggehaalde fietsen ziet staan. De vreugde is groot als je dan snel je fiets terug hebt en slechts een tientje hoeft te dokken. Je moet dan nog wel dat hele roteind terugfietsen, maar dat is een onderdeel van deze opvoedkundige actie. Mijn zoon bedenkt zich nog wel drie keer voor hij zijn fiets daar aan die brug op het Stationseiland zal vastzetten...