Ik ga emigreren. Althans een beetje. Van West naar Oost. Vrijdagochtend kreeg ik, na anderhalf jaar actief op woningen reageren, een e-mail met de mededeling: "Geachte heer Ponte, U bent de eerste kandidaat voor [een] woning Padangstraat." Als alles goed gaat mag ik dus binnenkort een piepklein huisje-met-tuin aan de andere kant van de stad betrekken. De sleutel heb ik nog niet, maar na een speurtochtje door mijn administratie en een ritje naar het stadsdeelkantoor kon ik de benodigde paperassen in ieder geval overhandigen. Dat kan dus niet meer fout gaan zou je denken. Maar wat weet ik eigenlijk van mijn nieuwe buurt? Helemaal niets! De zwartkijker zal misschien denken die Mark die gaat wel van de ene ‘probleemwijk’ naar de andere. Maar bij mij dwalen de gedachten tot nu toe vooral af naar ‘ons rijke koloniale verleden’ en dan is het lang niet gek. Van Jan Mayen naar Padang, dat is van de van levertraan en pelsen naar pepers en kruidnagelen, van de Noordpool naar de tropen.

Toen Multatuli ooit voor de kust schipbreuk leed, kon hij die Indische stad alsnog zwemmend bereiken. Doe dat maar eens na bij Jan Maijen. Daar wist Michiel de Ruijter weliswaar 25 walvissen te vangen, maar een poging van de Hollanders om er het jaar daarop te overwinteren eindigde in dood en verderf door scheurbuik en vrieskou.

Nou heb ik hier drie jaar naar volle tevredenheid gewoond, ja ik ben eigenlijk gek op mijn buurtje, maar een nieuwe omgeving kan nooit kwaad. Als tropenkindje - met haast zigeunerachtige ouders - weet ik het wel, ik ga naar het onbekende.