Zuidoost - Mijn metro was juist de Bijlmer binnengereden, en ik had met weemoed gekeken naar de lichtjes van de flats. In de verte Echtenstein, waarvan alleen de kop nog langs de dreef staat, dan Eeftink, al grotendeels gesloopt, en Egeldonk, en Gravenstein, en Geldershoofd.
Op de kinderboerderij zag ik de lama's lopen. Buiten zong een merel.

De twijfel sloeg toe. Slotervaart? Was dat nou wel zo'n goed idee?
Station Ganzenhoef. Toen de deuren zuchtend openschoven bewoog een muur van uniformen zich in de richting van de metro. Roodwit afzetlint, tientallen agenten en een evenzovele GVB-controleurs. Ik zwaaide met mijn abonnement en probeerde niet te grimmig te kijken. Onderaan de roltrap duwde een douanier alle passagiers de snuit van een drugshond in het kruis. Een man werd gefouilleerd. Voor het station stond een arrestantenbusje klaar, onder toeziend oog van vele bewakingscamera's. Welkom thuis.

In de jaren dat ik hier heb gewoond heb ik de Bijlmer - ondanks zijn onmiskenbare schaduwkanten - nooit een onleefbaar ghetto gevonden. Nooit, behalve op de momenten dat de autoriteiten met veel machtsvertoon uitrukten om de vermeende onleefbaarheid te bestrijden. Toen ze oude vrouwtjes en moeders met kinderen gingen fouilleren en toen ze de straten volhingen met camera's.

Als het aan Cohen ligt, kan je straks in de hele stad zonder concrete aanleiding door agenten betast worden. Maar zo erg als het hier is, zal het in Slotervaart voorlopig nog niet worden. Voor mij kwam deze zoveelste uniformenparade precies op tijd: ik heb geen twijfel meer.