Home > > Spelen is gedragen

Spelen is gedragen

Europees goedgekeurde wipkip
Heeft u enig idee hoeveel speeltuinen er in Amsterdam zijn? Dan bedoel ik dus niet de verkeerstechnisch overbodige postzegeltjes waarop het de gemeente heeft behaagd om een Europees goedgekeurde wipkip neer te zetten, maar échte speeltuinen, dus afgescheiden van de openbare weg, met échte speeltoestellen, een clubgebouw, toiletten en levend toezicht. Speeltuinen die worden beheerd door een vereniging en gerund door vrijwilligers die daadwerkelijk iets met de kinderen ondernemen, variërend van bootjes bouwen tot peuter-zumba. Gelooft u mij maar, dat zijn er niet veel. In de eerste de beste bedrijvengids kom ik niet verder dan een stuk of vijftig en daarvan weet ik er al zó een paar tussenuit te pikken waarvan ik weet dat ze ondertussen over de kop zijn.
Speeltuinverenigingen hebben het tij momenteel niet echt mee. Veel mensen vinden ze ouderwets en betuttelend, overblijfselen uit de eerste helft van de vorige eeuw, toen opvoeding volgens de heersende socialistische opvattingen nog een collectieve verantwoordelijkheid was. Verantwoord punniken, macrameeën, figuurzagen, trommelen en lampionnen maken passen niet meer bij de hedendaagse, individualitische denkbeelden van wat goed is voor de jeugd. Een kind laat je niet kleien onder leiding van één of andere geitenwollen sok, samen met oninteressante buurtgenootjes. Die zet je achter de Wii om zichzelf vooral individuéél te laten ontwikkelen.

Opmerkelijk is dat juist de visie van die ouwe knarren naadloos lijkt aan te sluiten bij de hedendaagse criminologische en pedagogische denkbeelden omtrent het voorkomen van jeugdcriminaliteit. Dat sociale controle de kans op delinquentie bij kinderen vermindert is echt niets nieuws. En dat zelfde geldt voor het spelen in een groep kinderen met gezonde normen en waarden, een gestructureerde leefomgeving en het vroegtijdig signaleren van probleemgedrag. Normaliter zouden dit soort denkbeelden mij jeuk bezorgen, maar het lijkt wonderbaarlijk te kloppen: kinderen leren elkaar spelenderwijs kennen en onderwerpen zich aan de geldende mores. Ettertjes worden vanuit de groep gecorrigeerd en kinderen die rare dingen met dieren doen of ongewenst aan de genitaliën van hun kameraadjes zitten worden opgemerkt en met de juiste signalen thuis afgeleverd.

De speeltuin als wonderopvoeder? Zo ver wil ik niet gaan, maar het lijkt mij duidelijk dat er wel degelijk sprake is van een preventieve werking met betrekking tot jeugdcriminaliteit, in ieder geval op lange termijn. Je zou dus denken dat het de gemeente ernst is met het in stand en gezond houden van de Amsterdamse speeltuinverenigingen. Voorkomen is tenslotte beter dan genezen, niet waar?

Dat blijkt in de praktijk echter nogal tegen te vallen. De gemeente vindt jongeren pas interessant als ze oud genoeg zijn om de bocht uit te vliegen. Terwijl er jaarlijks bakken met geld worden besteed om deze boys weer terug in het gareel te krijgen, had de overheid tien jaar geleden voor een fractie daarvan kunnen voorkomen dat deze jongens, of in ieder geval een deel daarvan, ooit op het verkeerde pad terecht zouden komen. Niet alleen door het stimuleren van allerlei sociale speel- en activiteitennetwerken in de buurt, maar bijvoorbeeld ook door kleinere klassen in het lager onderwijs, allerlei zaken die geld kosten, maar zich op langere termijn terug verdienen.

Waarom dat is? Allereerst is preventieve werking niet direct meetbaar, althans niet in harde cijfers. Je kunt achteraf niet zeggen hoeveel procent van een ploeg jongeren op het rechte pad zijn gebleven omdat ze als kind een speeltuin-met-vereniging voor de deur hadden. Dat is ook zo mooi aan die snel scorende jongerenprojecten, je stuurt honderd man op werkvakantie naar de woestijn of een verantwoord bouwproject en na een jaar kun je al precies aangeven hoeveel van deze jongeren weer in criminaliteit zijn vervallen. En dat willen we graag: geld besteden aan korte termijnprojecten die snelle resultaten opleveren, geen vage investeringen in vage projecten die misschien over vele jaren enig effect sorteren. Voor onze bestuurders geldt bovendien nog iets anders: lange termijninvesteringen zijn misschien een stuk nuttiger dan korte klappen, als het effect pas over drie ambtstermijnen merkbaar is, valt er politiek niet mee te scoren.

Kun je beter hier en daar een paar wipkippen neerzetten, die kun je tenminste Europees aanbesteden. Ook belangrijk, toch?

negen reacties op "Spelen is gedragen"

Jack Jansen
-1-  Jack Jansen:
Helemaal mee eens. En jij noemt speeltuinen, maar het zelfde geldt al langer voor bijvoorbeeld buurthuizen, woensdagmiddagsport, en veel meer activiteiten voor kinderen.

Maar ik heb wel een idee hoe je dit misschien zou kunnen meten (ongehinderd door enige kennis van sociaal-maatschappelijk onderzoek:-): in mijn herinnering zijn de jaren 80 de tijd dat er de minste problemen waren met randgroepjongeren, (kleine) criminaliteit, etc. Daarvóór had je de jeugdbendes (pleiners en dijkers, KB en Kreidlerploeg oost, etc). Toen een decennium niets. Daarna begon het gelzaer weer in geuzeveld, diamantbuurt, etc.

Toevallig is die niet-probleemjeugd uit de jaren 80 nou net de generatie die in de jaren 70 een enorm scala aan activiteiten voorgeschoteld heeft gekregen.

Maar: dit is alleen maar mijn herinnering, dus als er nou even een sociaal wetenschapper aan gaat zitten plussen en minnen kunnen we vast wel uitvinden wat het gekost heeft en wat het opgeleverd heeft.
Arnoud de Jong
@Jack: ik heb een donkerbruin vermoeden dat al die wetenschappers hun conclusies ook op dit soort waarnemingen baseren. Zonder metingen en zonder controlegroep is er echter cijfermatig niets te bewijzen.

Je hoort ook nergens dat de politiek in de jaren '70 dit zo goed voor elkaar had. Die mannen waren al lang vergeten toen ze hun politieke vruchten mochten plukken...
ron
-3-  ron:
Héélemaal mee eens, alle kinderen vanaf een jaar of 12 zijn de l'l.
Alle jongeren kunnen geen kant meer op.
Het heet allemaal leuk, maar ergens lekker 'vet' ravotten kan nergens meer en als de jongeren dan ergens 'rondhangen' worden ze weggejaagd danwel veroordeeld!
Ik vind het eea. schande, want welke jeugd mag geen 'ruimte' meer hebben om kwajongen te zijn....??
ron
-4-  ron:
typisch, dat er verder geen reactie op dit item zijn.
Want iedereen trekt z'n eigen -egocentrische- conclusie's:
Feesten en beesten in deze stad en als ik dan kinderen krijg betaapt “Pa” m'n huis nmet voor- en achtertuin wel in Bussem of Heemstede.
Want MIJN kinderen groeien dan wél goed op; laat de rest maar voor zich zelf zorgen.
(ik als twintiger/dertiger leef me lekker uit hier op kosten van Pa z'n pensioeninvestering voor mijn apartementje en daarna ben ik weg)
Tony
-5-  Tony:
@Ron, artikel is te lang. En saai. Maar geen zorgen, er reageren toch altijd maar 5 dezelfde personen op de artikelen (waaronder ik ook soms). De helft van deze 5 personen zitten ook nog eens bij de redactie zelf.
Hoe bedoel je een dode website.
ron
-6-  ron:
@ Eony: OK, bedankt
spiritualiteit
-7-  spiritualiteit:
Hm, interessante visie, daar had ik nooit aan gedacht eigenlijk.

Ik ben in de Bijlmer opgegroeid, en wat mensen ook zeggen, er was toen wel veel speelruimte.

Oke, af en toe had je een drol van een junkie op de glijbaan, maar ach...
Ben Notmeijer- Oregon-USA
-8-  Ben Notmeijer- Oregon-USA:
Zo maar even wat ik me kan herinneren van onze speeltuin Amsterdam Zuid in de Gaapsstraat die daar trouwens nog steeds is tot mijn verbazing toen ik vorig jaar een bezoek bracht aan mijn oude stad en ook een kijkje ging nemen naar mijn oude woonplaats in de Trompenburgstraat pal bij de Amstel en om de hoek daar was nog mijn oude speeltuin waar ik in de jaren 1930 tot 1940 heel wat uurtjes heb doorgebracht,door de oorlog kwam daar vlug een einde aan.In 1930 was ik 5 jaar dus speelde veel in de grote zandbak met mijn jeugtgenoten en maakte gebruik van het klimrek en de glijbaan ook waren er schommels,wat op oudere leeftijd werd er hocky gespeeld,korfbal,honkbal,handbal enz in de avonduren kon je allerlei dingen leren te maken in het clubhuis en ook een avond ja de oude toverlantaren,verders iedere Zaterdag middag de filmen (nog zonder geluid)voor 5 cent en wie het geld er niet voor had kwam er toch meestal wel in,we zaten op houten banken of op de vloer,dat maakte niets uit en juichte om het hardst als de bandieten werden verslagen,voor mij is dit alles nog steeds een goede herinnering,en dat alles dank zij de mensen die zich daar vrijwillig menig uurtje voor inzette.Ook zwierven we dus minder op straat zonder eenig doel,al hoewel we ook vaak midden op de straat voetbalden en er af en toe een ruitje sneuvelde,en wie moest dat betalen??de vaders natuurlijk of soms was het je 5 centen zakgeld.Dit was even terug gaan in het verleden.
Groeten Ben
Dick
-9-  Dick:
dat er weinig reaktie's zijn komt (denk ik) door de brief zelf ... Yvette maakt een opmerking over speeltuinen voor kinderen vanaf 12 jaar (zo interpreteer ik de brief) ... kinderen van die leeftijd spelen niet in een speeltuin maar gaan eerder naar een buurthuis, dat is iets heel anders! Een niet zo'n duidelijke inzending en dan valt er ook weinig te reageren, denk ik zo ...

Reageren?  

Lees vooraf even de regels voor discussies op Amsterdam Centraal door.

Eigen afbeelding bij reacties? Ga naar gravatar.com en meld je aan met het mailadres dat je ook hier voor reacties gebruikt.

(verschijnt niet online, is nodig voor gravatar afbeelding)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spamreacties te voorkomen, wordt u gevraagd deze simpele vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.