Home > > De Bananenrepubliek Amsterdam

De Bananenrepubliek Amsterdam

Pas op, bananen!
Nieuw-West - De afgelopen dagen kwam ik op de gedachte dat ik de democratie misschien véél te serieus neem. Aan alle kanten wordt ons burgers voorgehouden dat het zeer belangrijk is om te gaan stemmen. Anders mag je niet meepraten.
Laat ik nou sinds de vorige gemeente- en deelraadsverkiezingen het onaangename gevoel hebben dat alles steeds meer wordt beslist door partijpolitiek. En dat ik dus sowieso niet mag meepraten?
Ik moet het me niet zo aantrekken, denk ik...

Het gevoel begon met de samenvoeging van een aantal stadsdelen. Hebben wij als kiezer ooit onze mening mogen geven over deze toch zeer ingrijpende herstructurering van een bestuurslaag? Nee. Het heeft zich boven ons hoofd voltrokken.
Vervolgens kregen we onder meer een stadsdeel Nieuw-West. De sheriff van Slotervaart, Ahmed Marcouch, had wel trek in een nieuw voorzitterschap. Ik schat in dat in elk geval de meerderheid van de inwoners van Slotervaart dat wel zag zitten. Marcouch had de afgelopen vier jaar immers veel inzet getoond.

Hoe het ook zij, wat de inwoners van de samengevoegde stadsdelen ervan vonden zullen we nooit weten, want de lokale ledenvergadering van de PvdA en de partijbonzen zorgden ervoor dat het Achmed Baâdoud werd. Zo'n ledenvergadering in een stadsdeel stelt natuurlijk getalsmatig weinig voor, het is een aantal mensen dat in het niet valt bij het aantal kiezers alhier. Maar De Partij heeft gesproken.
Marcouch stelde zich na dit persoonlijk drama verkiesbaar voor de gemeenteraad en werd zowaar met veel voorkeurstemmen gekozen. Conclusie: de kiezers willen dat Marcouch in de gemeenteraad komt en een goede kans maakt wethouder te worden.
Maar zo werkt dat natuurlijk niet! Daar had het partijbestuur niet op gerekend! Dat was een streep door de carrière van de andere kandidaten op de lijst. Die Marcouch moet de boel niet voor de voeten gaan lopen!

Weet je wat? We laten Job Cohen roepen dat hij Marcouch bij zich in de Tweede Kamer wil hebben! Zij wij hier in Amsterdam van hem af. Zie wat hier dus nu gebeurt: ruim 12.000 Amsterdammers hebben via voorkeurstemmen te kennen gegeven dat zij Marcouch in de gemeenteraad willen, daar komt hij ook, maar één man beslist dat hij Marcouch in het parlement wil en lapt daarmee de wens van de kiezer aan z'n laars.

Ander puntje. D66 wint bij de verkiezingen. Het ligt voor de hand dat de partij deelneemt in een coalitie van PvdA, GroenLinks en D66. Maar aanvoerster Telleman gaat moeilijk doen over zoiets futiels als het waarnemend burgemeesterschap van Lodewijk Asscher. Het draait erop uit dat D66 buitenspel komt te staan vanwege deze onbenulligheid en dat al die D66-stemmers dus net zo goed thuis hadden kunnen blijven op 3 maart. Partijpolitiek, en dan ook nog van de klungeligste soort.

Nu nog even naar Nieuw-West. De coalitie is gevormd hoor! De partijen hebben in hun wijsheid besloten dat wij allerlei bestuurders krijgen die helemaal niet uit dit stadsdeel kómen! Maar schijnt tegenwoordig zo te horen. Met professionele bestuurders van buitenaf hebben wij immers heel goede ervaringen. We denken nu allemaal aan Marijke Vos.

Nou, eens even kijken, waar staan we nu? Sinds wij met z'n allen onze democratische plicht hebben vervuld, hebben de gestaalde partijkaders in Amsterdam besloten dat: een benoemde burgemeester voortijdig de benen mag nemen om bij de landelijke verkiezingen zijn partij aan te voeren. Hij denkt dat hij premier wordt.
Je zou toch zeggen dat als jou de eer te beurt valt dat je buiten alle democratische kanalen om een bijzonder eervol ambt verwerft, je dan ook het fatsoen kunt hebben om je termijn uit te dienen. Gewoon, als tegenprestatie. Maar, naief van mij, zo werkt dat niet.

Amsterdam zit dientengevolge een tijdje zonder burgemeester. Lodewijk Asscher neemt waar. Dit heeft weer tot gevolg dat D66 haar eigen kiezers buitenspel zet en dat Amsterdam een andere coalitie krijgt dan de kiezer heeft gewild. Ahmed Marcouch moet van de Partij naar Den Haag, terwijl de kiezer hem niet kwijt wilde (dat blijkt wel uit het hoge aantal voorkeurstemmen).
In Nieuw-West hebben we inmiddels een stadsdeelbestuur dat we voor bijna de helft niet hebben gekozen.

Nou, uiterst geslaagde verkiezingen, ik kan niet anders zeggen. De bananenrepubliek Amsterdam, dat is het.

zes reacties op "De Bananenrepubliek Amsterdam"

Jack Jansen
-1-  Jack Jansen:
Arnoud,
ik ben het wel met je eens, maar ik denk dat het alternatief nog erger is.

Dit is uiteindelijk een gevolg van het feit dat we in Nederland op partijen stemmen, en niet op personen. Dat werkte tot een jaar of 20 geleden best goed, met ideologiën en zo, maar tegenwoordig voelen mensen zich meer verwant met personen (lijsttrekkers, in dit geval) dan partijen.

Maar: als je meer op personen wilt kunnen stemmen ontkom je bijna niet aan een districtenstelsel. En een korte blik op de UK of USA geneest mij altijd snel van dat soort dromen...
John Zwart
-2-  John Zwart:
Ben het eens met J J dat een districtenstelsel ook niet vrolijk maakt, dat draait uit op alles of niets uitslagen. Maar misschien hebben we wel teveel partijen, programma's verschillen lang niet altijd genoeg om gerechtvaardigd een geheel afzonderlijke partij op te richten, om maar niet te spreken over die z.g. one issue partijen. De partijen zouden zelf meer ruimte moeten bieden om op punten verschillende meningen te tolereren binnen de partij, dan houd je meer mensen binnen.
danielschut
-3-  danielschut:
Een districtenstelsel hoeft niet noodzakelijkerwijs uit te draaien op Amerikaanse toestanden. Dat gebeurt alleen als je een 'winner takes all/first past the post'-systeem hanteert. Een ander systeem is waar je Nederland opdeelt in 30 districten die elk 5 zetels mogen vullen, en die vervolgens vult via een single transferable vote systeem, zodat ook de populaire nummers 2 een kans krijgen.

Overigens is het wel vreemd: in onze grondwet staat dat parlementariërs zonder last of ruggespraak moeten kunnen stemmen, maar al sinds jaar en dag is de praktijk dat parlementariërs niet anders doen dan stemmen op basis van de last en ruggespraak van de partij. Dit is, naast de voorbeelden die Arnoud hier noemt, nog een voorbeeld van hoe onze partijendemocratie eigenlijk geen echte democratie genoemd mag worden.
John Zwart
-4-  John Zwart:
@ daniel schut -
een regering wordt geacht met een mond te spreken, elke minister treedt dus naar buiten met een kabinetsstandpunt. de fracties - lees volksvertegenwoordigers - zouden verschillende denkrichtingen kunnen laten zien / horen. dat ze dat niet doen ligt niet aan de wet of democratie, maar aan de carrière die het tweedekamerlid cq raadslid binnen zijn / haar partij nastreeft. lees mijn eerdere reactie.
Jochem Floor
-5-  Jochem Floor:
@Arnoud: Op inhoud van die discussie en ingaand op je commentaar elders op dit onderwerp: je hebt ongelijk. Er wordt niet in toenemende mate 'voorbij gegaan' aan de kiezer. Er wordt in toenemende mate bekritiseerd hoe bestuursvorming in zijn werk gaat. Die bestuursvorming is echter in de loop der tijden nauwelijks gewijzigd. Voor zover er wel wijzigingen zijn, hebben die juist meer transparantie tot gevolg gehad, in de hoop dat op die wijze meer mensen erbij konden worden betrokken.

De paradox is: hoe meer transparantie wordt bewerkstelligd, hoe meer men er achter komt dat je er (als burger, maar ook als politiek betrokkene) uiteindelijk geen zeggenschap over hebt.

Aan de andere kant: waarom zou nu bij uitstek de bestuursvorming moeten worden overgelaten aan diegenen die zich de rest van de tijd niet of minder in het openbaar bestuur verdiepen? Geef nou zelf toe, dat zou toch wel een beetje raar zijn.

Mag ik jou een wedervraag stellen? In hoeverre zie jij politiek als een vak?
Arnoud de Jong
@Jochem: Nee, ik vind nog steeds dat ik gelijk heb. Want die toenemende mate van kritiek op de bestuursvorming komt natuurlijk ergens vandaan: het wordt niet zo makkelijk meer gepikt als vroeger.
Natuurlijk is een professionalisering in het bestuur helemaal niet slecht. Je mag ook verwachten van degenen die zich verkiesbaar stellen dat ze zich verdiepen in hun eventuele nieuwe taken.
Maar naast de professionaliteit moet er ook voeling zijn met de mensen die je vertegenwoordigt, en vooral ook op deelraadsniveau. Anders wordt deze bestuurslaag helemáál nutteloos.
Voor de kiezer is het raar dat er dan ineens bestuurders van buiten het stadsdeel worden gehaald. Die mensen hebben in de wijken totaal geen netwerk.

Ik begrijp niet hoe je kunt zeggen dat ik ongelijk heb, terwijl je voor je ogen ziet gebeuren dat een met voorkeursstemmen in de raad gekozen volksvertegenwoordiger vervolgens door Cohen naar Den Haag dreigt te worden gehaald. Wie maakt hier dan in de praktijk de dienst uit? Hopelijk houdt Marcouch z'n rug recht.

Reageren?  

Lees vooraf even de regels voor discussies op Amsterdam Centraal door.

Eigen afbeelding bij reacties? Ga naar gravatar.com en meld je aan met het mailadres dat je ook hier voor reacties gebruikt.

(verschijnt niet online, is nodig voor gravatar afbeelding)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spamreacties te voorkomen, wordt u gevraagd deze simpele vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.