Home > > Pulp

Pulp

Illustratie: Wilgenbroed - via Flickr Centrum - Het dagboek van Anne Frank heb ik niet gelezen en in het Anne Frank Huis ben ik nooit geweest. Zo, dat is er uit. Mocht je je hierdoor geroepen voelen me voor cultuurbarbaar, onmens of erger uit te schelden, ga vooral je gang. In mijn tijd stond het boek niet op de verplichte literatuurlijst en gingen de schoolreisjes naar de duinen, in Schoorl. Daarna is het er nooit van gekomen. Moet ik me nu schamen? Misschien wel. Maar ik doe het niet. Ik ken het verhaal, de verschrikkingen, het onrecht en de ellende. Dat vind ik genoeg.

Nu de boom van Anne dood is, is Nederland collectief verdrietig. Daar zijn we goed in, samen rouwen. Helemaal nu, want het gaat hier om een Hele Belangrijke Boom. Niet dat ik in de 41 jaar van mijn leven er ooit een gesprek met iemand over heb gevoerd of überhaupt gehoord heb van Anne’s boom, maar toch. De boom wordt in het dagboek beschreven en is dus van historische waarde. Iedereen, behalve ik blijkbaar, wist van het bestaan van de boom. We hadden er allemaal een speciale band mee. Vooral nu hij dood is.

De komende dagen zullen we er nog wel een paar keer mee geconfronteerd worden. Met al die bekende Nederlanders die voor de camera gaan zitten vertellen wat voor bijzondere band ze hadden met de boom. Dat ze er begin jaren tachtig al mee knuffelden toen dat helemaal niet gebruikelijk was. Eind december zal de boom met tenminste drie nummers in de top 2000 staan, net zoals Ramses in 2009. Diezelfde Ramses waarvan we de muziek al een maand of 8 niet meer gehoord hebben. Vers drama, dat vinden we het lekkerst!

Begrijp me niet verkeerd. Het dagboek van Anne Frank en het achterhuis zijn waardevolle herinneringen aan een geschiedenis die nooit vergeten mag worden. De boom was echter een levend iets. Een mooie stam met takken en bladeren waar Anne naar gekeken en over geschreven heeft. Maar vooral een levend stuk natuur en dus voorbestemd om te sterven. Het massaverdriet over de boom van Anne komt daarom op mij over als het zoveelste staaltje Hollandsche Hypocrisie. Toen de boom nog leefde was er weinig aandacht. Gewoon, een boom, was het toen. Nu is het een nationaal drama.

Het verhaal van Anne Frank is te verschrikkelijk voor woorden, maar die woorden zijn er wel. Het had mij daarom een goed idee geleken om de boom te vermalen tot pulp. Om vervolgens de pulp te verwerken tot papier en hier een hele speciale druk van het dagboek van te maken. Zodat de woorden bewaard blijven en gedrukt worden op het papier van de boom waar de woorden over gesproken hebben. Deze speciale druk had geveild kunnen worden, zodat het Anne Frank Huis nog jaren in stand gehouden kan worden.

De symbolische waarde die de boom enkele dagen geleden nog had is inmiddels verdwenen. Het drama is niet meer vers en knapperig en de restanten van de kastanjeboom zijn of worden, als ik de laatste berichten moet geloven, vernietigd. Een paar brokstukken worden bij opbod verkocht op Marktplaats. Kijk, zo kennen we de Nederlanders weer. Ik ben benieuwd of de boom de jaaroverzichten nog haalt.

Illustratie: Wilgenbroed - via Flickr (CC)

Eerdere berichten over dit onderwerp: Het Kastanjeconflict (15 november 2007)


twaalf reacties op "Pulp"

Gerrie
-1-  Gerrie:
ha ha ha! Spot on! Ik dacht dat ik er de enige was die er zo over denkt.
Theo
-2-  Theo:
Als kind wist ik van Anne eigenlijk alleen dat ze het carillon van de Westertoren kon horen:

“Lieve Kitty, vader, moeder en Margot kunnen nog steeds niet aan het geluid van de Westertorenklok wennen, die om het kwartier zegt hoe laat het is. Ik wel, ik vond het dadelijk zo fijn en vooral 's nachts is het zo iets vertrouwds.”
Guusi
-3-  Guusi:
Sterker nog; Het omwaaien van de Anne Frank-boom was wereldnieuws.

Zevenendertig jaar woon ik in Amsterdam, diverse keren heb ik vòòr het Achterhuis gestaan, elke keer als ik zo`n minstens een kwartier lange rij zag staan dacht ik: “Ik kom nog weleens terug”. De laatste keer dat ik langer dan vijf minuten in een rij stond was tijdens een regenachtige octoberzondagmiddag in 1979 voor het Guggenheim Museum in New York City. In zijn eigen stad, land, stad, men niet in een rij, laat men zich niet in nauwelijks meer dan een minuut tijd door een kamer jagen.

Vèèl interessanter vind ik het Merwedeplein waar de op 12 juni 1929 in Frankfurt am Main geboren Anne woonde tussen begin 1934 en het onderduiken van de familie Frank juli 1942 in het Achterhuis. Op het plein waar ze de gelukkigste jaren van haar leven had werd pas op 9 juli 2005 een standbeeld van haar onthuld. Naar dat plein fiets ik weleens, stap altijd even af bij dat standbeeld. Tja; daar hoef ik niet in de rij te staan, prijs ik me gelukkig dat er geen Anne Frank-souvenirs worden verkocht.
Guus
-4-  Guus:
Mijn naam is niet 'Guusi' maar 'Guus'. Sorry voor de tikfout!
JohnN
-5-  JohnN:
Ach soms kunnen 15 miljoen Nederlanders collectief snikken over een verloren voetbalwedstrijd en morgen is er weer een stille tocht met duizend knuffels op straat voor een doodgemaakt kindje. Ik wil je hier maar mee zeggen: waar maak jij je nu druk over Ben de Wijn? Laat ieder toch zijn eigen emotie, of heb jij het monopolie op de ultieme emotie? Noem het ons en er zullen weer anderen opstaan die wat jou beroert belachelijk maken.
ronnie
-6-  ronnie:
een paar keer per week rijd ik de rij wachtenden voorbij en heb bijna altijd de neiging te roepen: “ Ze is noet thuis hoor!”.
Maar ja, fatsoenlijk opgevoed en nog sterker: stel je voor dat iemand me hoort en dan.........(hel en verdoemenis vallen mij deel...)
Bart
-7-  Bart:
Tja, een dode boom, een toch wel beetje dood Achterhuis, zonder bewoners, heel veel dagboeken en getuigenissen van mensen die het onverwerkbare(mag ik het zo zeggen?)in een afschuwelijke periode hebben meegemaakt, dan is die dode boom het geringste van alle dodelijke gebeurtenissen...
Natuurlijk, jammer van de boom. Maar een zaailing van de boom in dezelfde tuin is m.i. ook prima, al is 'tie pas over 40 jaar op het niveau als toen Anne (en haar vriendje) hem toen zagen....
Het gaat om de herinnering.
(ik ken het Achterhuis gelukkig van vóór de tijd dat er dagelijks honderden wachtenden voor de nieuwe ingang staan).
- Zojuist zag ik op het nieuws dat de instrumenten van een of andere Dr. Death uit de Nazi tijd, zijn aangeboden aan een museum- Daar schrik ik nu echt heel erg van, dat iemand die vervloekte 'collectie' zolang in bezit heeft gehad, en dat nu nog schaamteloos durft aan te bieden als 'collectie'! Hoeveel mensen zijn daar niet mee verminkt, vermoord of gemarteld?
Gruwelijk!!!
WK
-8-  WK:
Een andere les hieruit:
Op die speciaal ontworpen stalen steunconstructie konden we dus kennelijk niet rekenen.
Dat gebeurt wel vaker bij het rekenen aan bouwontwerpen c.q. het uitvoeren daarvan.
Hoe regelen we het dat we de volgende keer wèl op de bouwers kunnen rekenen?
Theo
-9-  Theo:
Niet tornen aan een oud-Hollands gebruik; 'Als het kalf verdronken is, dempt men de put.'
JohnN
-10-  JohnN:
@Bart: Natuurlijk kun je de polemiek van de afgelopen jaren relativeren. Maar dat is al genoeg gedaan. Waarom nu weer dit “ach wat geeft het in het licht van de grote tragedie?”
Het ging om de keus tussen de boom afmaken of zelf laten sterven, dat is alles. Goed, die is nu gestorven, einde discussie.
Waarom u de instrumenten van Dr. Death hierbij haalt is me een raadsel. Ik zie het verband niet, echt niet.
Een waardig einde, lees http://www.hernehim.nl/cult...
Bart
-11-  Bart:
@ JohnN: dat van die collectie instrumenten van een Nazi'dokter'/generaal, die aan het Auswitchsmuseum aangeboden werden, door een 'particuliere collectioneur', en dat na zoveel jaar na dato, dat schoot me in het verkeerde keelgat: waarom na zoveel tijd, terwijl er zoveel mensen mee vermoord zijn.(heeft die verzamelaar er heimelijk van genoten?).Ik vond het bizar.
Dat relativeerde het einde van de Boom in het licht van zoveel afschuwelijkheid destijds..
JohnN
-12-  JohnN:
@ Bart: Het is Auschwitz Bart, maar ik heb er al zoveel spellingen van gezien, laat maar.
Ik weet ook niet wat een particuliere verzamelaar heeft bezield om de instrumenten van experimentele Nazi dokters te willen bezitten en bewaren. Heb het allang opgegeven te proberen om me in te leven in de gedachtenwereld van zulke kromgegroeide geesten. Het gebouw waarin die instrumenten werden gebruikt staat er nog, misschien zijn ze daar op hun plaats, hoewel ik dat ook niet zal gaan bekijken. Ik heb in Vlaanderen eens een museum bezocht waar de martelwerktuigen uit de middeleeuwen in volle glorie werden getoond. Spijkerbedden en stoelen met een zitting van ijzeren pinnen, met riemen om de zitter te fixeren, installaties voor het zg kromsluiten, enz. Een heuse kerker van 1 bij 1 meter en drie meter diep zonder raam of deur waarin van bovenaf door een tralierooster de gevangene werd geworpen Sindsdien heb ik zulke vakantiegenoegens afgezworen. Vaak in Polen geweest maar nooit naar Auschwitz-Birkenau, ook tientallen keren Buchenwald woorbij gereden, nooit gestopt.
Ik weet hoe afschuwelijk de mens is en laat me dat niet vrijwillig nog eens inwrijven.

Reageren?  

Lees vooraf even de regels voor discussies op Amsterdam Centraal door.

Eigen afbeelding bij reacties? Ga naar gravatar.com en meld je aan met het mailadres dat je ook hier voor reacties gebruikt.

(verschijnt niet online, is nodig voor gravatar afbeelding)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spamreacties te voorkomen, wordt u gevraagd deze simpele vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.