Buiten de stadswallen - Ik ben even op het platteland. Op het platteland staat Amsterdam bekend als een verdorven stad. Het is er moord en doodslag, zegt men. Daar kun je maar beter niet heen gaan, behalve als je zélf verdorven bedoelingen hebt. Naar de hoeren bijvoorbeeld, of dronken worden tijdens een bespottelijk opgetuigde vrijgezellenavond. Daarna kun je dit Sodom en Gomorra weer achter je laten zonder omkijken.
Zo denkt men erover hier. Met enig leedvermaak neem ik dan ook kennis van berichten die laten zien dat het dikwijls in 'de provincie' ook niet pluis is. Zo schijnt het werkelijke Sodom en Gomorra zich tegenwoordig op het van bijbelteksten doortrokken Urk te bevinden. De drugshandel tiert er welig, de jeugd verkeert er in permanente staat van dronkenschap en laatst is er zelfs een heuse moord gepleegd.
Of neem het verschijnsel 'familiedrama'. In de grote stad komt het zelden of nooit voor. Daarvoor schijn je toch te moeten wonen in de Vinex-wijken van een gemiddelde provinciestad.

En nu weer Culemborg. Culemborg ken ik alleen als dat pittoreske dorpje aan de rivier, waar je zo fijn met het pontje naar de overkant kunt, waar het op een zonnige dag goed toeven is op een terras met uitzicht over de Lek en de Betuwe. En nu moet ik horen dat in Culemborg groepen Marokkaanse en Molukse jongeren elkaar naar het leven staan.
De mobiele eenheid patrouilleert door de wijk om de boel een beetje uit in plaats van bij elkaar te houden. Misschien moet Cohen er maar eens langs.

Het is goed om de dingen af en toe eens vanuit een ander perspectief te bekijken. Zo realiseer ik me ineens dat in Amsterdam de verschillende etnische groepen lang niet zo snel met elkaar slaags raken als in Culemborg (afkloppen!). Hoe zou dat komen? Een kwestie van beter geïntegreerd zijn? Teveel keus? Geen echte interesse? Te beschaafd?

Vergeleken bij Culemborg en Urk is Amsterdam een Heilige Stad, weet ik nu. We zouden ons meer als zodanig moeten profileren. Misschien.