Home > > Diamonds Are Forever (VS: Guy Hamilton 1971, 120 min)

Diamonds Are Forever (VS: Guy Hamilton 1971, 120 min)

Filmrubriek over films met een relatie tot Amsterdam

James Bond in Amsterdam - Foto: Rob Mieremet/Anefo

James Bond in Amsterdam - Foto: Rob Mieremet / Anefo.

Bond is Connery, Sean Connery
Diamonds Are Forever is zonder meer een van de meest uitzonderlijke James Bond films ooit. Allereerst markeerde het de terugkeer van een zichtbaar ouder geworden Sean Connery die, vanaf de eerste James Bond film Dr. No in 1962, vijfmaal de rol van James Bond vertolkte. Voor zijn terugkeer in Diamonds Are Forever ontving hij toentertijd een recordbedrag van 1.25 miljoen dollar. Hij moest koste wat kost terugkomen. Was hem de eeuwige jeugd gegund, dan had Connery James Bond altijd moeten blijven vertolken. Hij had het geesteskind van auteur Ian Fleming (zelf ooit marinespion) op een onvergetelijke en onnavolgbare wijze gestalte gegeven. Geen van de acteurs die James Bond na Sean Connery vertolkten konden tippen aan zijn unieke charisma en sophistication.

Australisch acteur George Lazenby was in On Her Majesty’s Secret Service (1969) de eerste die na Connery een poging waagde om in de schoenen van James Bond te treden. Bijzonder, omdat hij vrijwel geen aantoonbare acteerervaring had. De film werd zonder meer een van de beste en vermakelijkste uit de filmserie, maar de keuze voor Lazenby viel niet goed bij het publiek. De vraag of hij een goede keus voor James Bond was, verdeelt filmmakers en fans nog altijd. De vier acteurs die het daarna probeerden waren achtereenvolgend: Roger Moore, Timothy Dalton, Pierce Brosnan en tenslotte Daniel Craig, die zich met zijn ietwat Oost-Europese uiterlijk allerminst wist te onderscheiden van zijn proletarisch ogende tegenstanders.

Sean Connery leek alles beter te kunnen en te weten dan wie dan ook. Zijn kennis en stijl maakte hem bijna bovenmenselijk. Van de brandy die M serveerde in Goldfinger (1964) wist hij zelfs in welk jaar de druiven waren geoogst en dat deze door M was aangelengd met een overdosis Bon Bois…

Connery neemt waardig afscheid van de officiële James Bond-serie en vertrekt in tegenstelling tot een van de schurken niet met de staart tussen zijn benen. Hij zou nog een laatste keer onofficieel Bond spelen in Never Say Never Again (1983), de remake van de vierde James Bond film Thunderball (1965) die buiten de officiële Bond-serie om werd gemaakt.

Homoseksueel moordenaarsduo
James Bond krijgt in Diamonds Are Forever van M de opdracht een internationale diamantsmokkel op te rollen. Hij reist deze keer af naar Amsterdam en Las Vegas in de jacht op zijn nemesis Blofeld (Charles Gray). Het bezoek van Bond aan Amsterdam is helaas van korte duur. We zien heel even de Magere brug, vangen een glimp op van een lijk in de Amstel en van Bond die in een sportauto over de brug de Reguliersgracht op draait. Hij belt aan op nummer 36 en gaat naar binnen. Het interieur is in werkelijkheid helaas niet meer in Amsterdam, maar in een Engelse filmstudio.

Acteur Charles Gray speelde eerder in You Only Live Twice (1967) de rol van Henderson (de Brits geheim agent die in Japan een stille dood sterft door een mes in zijn rug). Het blijft eigenaardig wanneer een acteur in een serie twee verschillende personages vertolkt. Later speelde actrice Maud Adams maar liefst drie keer een verschillend personage in de James Bond films The man with the Golden Gun (1974), Octopussy (1983) en A View to a Kill (1985).

Foto: Rob Mieremet/Anefo

Foto: Rob Mieremet / Anefo

In Diamonds Are Forever zit een curieus moordenaarsduo genaamd mr. Wint (Bruce Glover) en mr. Kidd (Putter Smith). Ze huppelen na een dubbele moord lachend hand in hand de woestijn in. Hun eigenaardigheid wordt versterkt door hun uiterlijk en de genadeloze moorden die ze al glimlachend plegen. Bovendien gebruikt mr. Wint constant een typische aftershave die hem uiteindelijk duur komt te staan. In de jaren van de Film Noir in de jaren `40 van de vorige eeuw werden acteurs die neigden naar `de andere kant` opzettelijk gecast om de ongrijpbaarheid van het personage te vergroten. Het meest sprekende voorbeeld is Peter Lorre als Joel Cairo in The Maltese Falcon (1941). Er mocht van de filmstudio niet expliciet over `de andere kant` gesproken worden. Er mochten alleen hints gegeven worden door zijn manier van praten en het Gardenia-parfum die Cairo droeg…

Cartooneske figuren
James Bond wordt ook in Diamonds Are Forever weer omringd door mooie dames en originele schurken. De twee prachtige Bond-girls zijn Tiffany Case (Jill St. John), een diamantsmokkelaar en Plenty O’Toole (Lana Wood), die op een grimmige wijze aan haar einde komt.
Hoewel Diamonds Are Forever iets van een stripverhaal weg heeft, blijft het gelukkig dichter bij Dick Bos dan bij Superman. De James Bond films waren toen nog gevrijwaard van circusartiesten en cartooneske schurken met ijzeren tanden of vinnen. De kracht van de James Bond films zat `m in de geloofwaardigheid van de personages en de situaties waarin zij verwikkeld raakten. Dr. No (Joseph Wiseman) was zelf niet radioactief (hij had echter wel stalen handen), Goldfinger (Gert Frobe) was niet van goud, Red Grant (Robert Shaw) was heel sterk, maar niet bionisch en Blofeld (Donald Pleasence) was in You Only Live Twice niet buitenaards. Het waren kwaadaardige mensen van vlees en bloed en juist hierdoor uiterst gevaarlijk. De serie boette in aan geloofwaardigheid toen Jaws, de man met de ijzeren tanden ten tonele verscheen en de schurk Stromberg (Curt Jurgens) in The Spy Who Loved Me vinnen tussen zijn vingers bleek te hebben. De films waren bijna inspiratieloze reacties op succesvolle Hollywoodproducties geworden. Live and Let Die (1973) kwam duidelijk voort uit de blaxpoitation films uit de jaren ’70 van de vorige eeuw, Moonraker (1979) uit de Star Wars-films en hoewel Octopussy (1983) een realistischer verhaal had, was het overduidelijk een reactie op de populariteit van avonturenfilms zoals Indiana Jones.

Diamonds Are Forever was de zevende en laatste echte James Bond film zonder opsmuk en cartooneske overdrevenheid. Hierna was de serie heel even de geloofwaardige koers kwijt tot de twaalfde Bondfilm For Your Eyes Only (1981). Hierna ging het zes films goed tot The World is Not Enough (1999). Hier had de schurk Renard een kogel in zijn hoofd die hem stukje bij beetje dichter bij de dood bracht, maar bovenmenselijk ongevoelig maakte voor pijn…


Een reactie op "Diamonds Are Forever (VS: Guy Hamilton 1971, 120 min)"

Arnoud
-1-  Arnoud:
Deze rubriek roept door zijn aard natuurlijk nooit zoveel reacties op, maar ik vind de besprekingen altijd uiterst interessant en leerzaam.

Reageren?  

Lees vooraf even de regels voor discussies op Amsterdam Centraal door.

Eigen afbeelding bij reacties? Ga naar gravatar.com en meld je aan met het mailadres dat je ook hier voor reacties gebruikt.

(verschijnt niet online, is nodig voor gravatar afbeelding)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spamreacties te voorkomen, wordt u gevraagd deze simpele vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.