Home > > De dag dat ik David Lynch in Amsterdam ontmoette

De dag dat ik David Lynch in Amsterdam ontmoette

Filmrubriek over films met een relatie tot Amsterdam

David Lynch - Foto: Wikipedia

David Lynch is filmmaker, muzikant, beeldend kunstenaar en bovenal boegbeeld van de surrealistische moderne Amerikaanse film. Hij bereikte internationale cultstatus met zijn debuutfilm Eraserhead (1977). Daarna volgde onder meer het meesterwerk The Elephant Man (1980), Blue Velvet (1986), Wild at Heart (1990), de televisieserie Twin Peaks (1990- 1991), waar hij onlangs nog het aankomende derde seizoen van heeft aangekondigd. Lost Highway (1997), The Straight Story (1999); tot nog toe de meest rechtlijnige film uit zijn oeuvre, Mulholland Dr. (2001) en Inland Empire (2006).

Negativiteit is de vijand van creativiteit
Voor wie nog nooit een film van de hand van Lynch heeft mogen zien, is het moeilijk deze ervaring uit te leggen. De films van Lynch zijn zelfs door zijn meest doorgewinterde fan soms niet volledig te begijpen of te doorgronden. Het is juist deze frustratie die de filmische ervaring laat grenzen aan een surrealistische nachtmerrie, zó meesterlijk inelkaar gezet dat er wel een bedoeling of betekenis achter moet zitten. Dát is nu juist de kracht achter zijn oeuvre. Zelf ziet hij zijn werk als onuitputtelijke bron van positiviteit, wat tot uiting gebracht wordt door een van zijn meest bekende uitspraken: 'negativity is the enemy of creativity'.

Mijn ontmoeting
Het is nu bijna tien jaar geleden, vrijdag 27 januari 2006 dat ik David Lynch in Amsterdam ontmoette. Hij gaf samen met dr. John Hagelin aan de Vrije Universiteit Amsterdam een lezing over 'Consciousness, Creativity, and the Brain' en Transcendente Meditatie-techniek van Maharishi Mahesh Yogi. Lynch richtte de David Lynch Foundation op, een van zijn nevenactiviteiten naast zijn artistieke werk. Meditatie om trauma’s en stress tegen te gaan en ter bevordering van de academische prestaties van studenten.

De lezing vond plaats in de hoorcollegezaal van de Vrije Universiteit, recht tegenover de hoofdingang. In die tijd studeerde ik aldaar rechten en had ik een belangrijk gesprek waarvoor ik mijn donkerblauwe pak had aangetrokken. Na het gesprek op de VU was er nog even tijd om een glimp van David Lynch op te vangen. Helaas was ik door mijn afspraak te laat en had de zaal het maximale aantal bezoekers bereikt. Niemand mocht meer naar binnen. Buiten de hoorcollegezaal wachtte ik in de centrale hal nederig af tot Lynch naar buiten zou komen. Zo makkelijk kom je van een echte fan niet af...

Toen het college van Lynch en Hagelin was afgelopen, stonden ze allebei op en liepen in de richting van de uitgang van de zaal. Vrijwel onmiddellijk stormde er een grote groep enthousiastelingen richting de deur van de zaal en deze massa sloot zich rond Lynch en zijn beveiligers. Zelf besloot ik op afstand af te wachten, omdat ik geen heil zag in het bestormen van een groep iconoclasten. Lynch en zijn fans bewogen zich langzaam in de richting van de draaideuren van het hoofdgebouw.

Undercover
Er kwam een idee in mij op waar voor de uitvoering een combinatie van lef en overtuigingskracht nodig was. Ik had mijn iPod met oortjes bij mij en dacht: als ik nu eens alleen het linkeroortje van mijn zwarte koptelefoontje, onder mijn overhemd door naar mijn oor geleidde, in mijn oor deed en onvermurwbaar uit mijn ogen zou kijken; dan was ik op het eerste gezicht niet te onderscheiden van iemand van de beveiliging van Lynch! Op deze manier zou ik 'undercover' door kunnen dringen tot Lynch om hem te ontmoetten...

Vastberaden stapte ik op de groep af die zich om Lynch had verzameld en wist door te dringen tot de kern. Met gemak en zonder enig ellebogenwerk wist ik mijn linkerhand op de rechterschouder van Lynch te leggen en in gelijke pas met hem mee te lopen in de richting van de draaideuren van de hoofduitgang. Eenmaal daar aangekomen lieten de beveiligers mij alleen met Lynch door de draaideuren naar buiten gaan en hielden zij de mensenmassa tegen in het gebouw. Met mijn Amerikaanse accent zei ik snel, op mijn best en geheel in mijn rol: 'This way please mr. Lynch.'

Draaideuren
Mijn hand maakte zich los van zijn schouder op het moment dat wij samen de draaideuren binnenstapten. Samen met hem liep ik naar buiten, 'My car is right over there', zei Lynch en we liepen de draaideuren uit naar links, langs het hoofdgebouw in de richting van een zwarte MPV, die met chauffeur, open schuifdeur en draaiende motor op Lynch stond te wachten. Hij stapte in, draaide zich om, gaf mij een hand bedankte mij. Op mijn beurt bedankte ik hem voor zijn prachtige filmouevre waarvoor ik immens veel bewondering heb. Hij bedankte mij nogmaals; een nederige eigenschap van Amerikanen met sterstatus die ik tot op de dag van vandaag onvoorstelbaar blijf vinden. De deur van de auto ging dicht en de auto reed langzaam weg.

Dat ik mijn plan geheel perfect ten uitvoering had gebracht, ging mijn bevattingsvermogen te boven.
In extase en met een brede voldane grijns op mijn gezicht liep ik terug naar mijn fiets. Die dag bleef ik hangen in dat surrealistische moment, alsof ik in een film van David Lynch beland was die zich in Amsterdam afspeelde...


Reageer op "De dag dat ik David Lynch in Amsterdam ontmoette"

Reageren?  

Lees vooraf even de regels voor discussies op Amsterdam Centraal door.

Eigen afbeelding bij reacties? Ga naar gravatar.com en meld je aan met het mailadres dat je ook hier voor reacties gebruikt.

(verschijnt niet online, is nodig voor gravatar afbeelding)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spamreacties te voorkomen, wordt u gevraagd deze simpele vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.