EYE: The Hateful Eight

Het waarom van een liefdevol groot formaat

Hateful Eight

Tomas Dulfer schrijft een analyse over het verkeerd begrepen meesterwerk van Quentin Tarantino: The Hateful Eight. Langer dan we gewend zijn, maar absoluut de moeite waard.

The Hateful Eight (2015) zou volgens sommigen het midden houden tussen 'een toneelklucht en een Agatha Christie-mysterie' en bovendien zou 'het monumentale brede 70mm filmformaat niet samenvallen met een evenzo groots en meeslepend filmverhaal'. Ik ben het daar beslist niet mee eens. Volgens mij heeft de film door zijn onderliggende thema’s, subtext en referenties 'de gelaagdheid van een Matroesjka' en is daardoor per definitie in de kern niet hol. De uniciteit en begaafdheid van regisseur en scenarist Quentin Tarantino zit volgens mij in de kleinste details, dus goed kijken want: it’s a Tarantino thing.

The Hateful Eight is geboren uit het idee van Tarantino om na zijn film Django Unchained (2012) een serie paperbacks in proza te schrijven met de verdere avonturen van hoofdpersonage Django. Een even interessant als old school fenomeen, omdat Tarantino naast analoge film ook het fysieke boek leek te willen doen herleven. Zijn keuze om hoofdpersonage Django toch uit het verhaal te schrappen leidde uiteindelijk niet tot een boek, maar tot The Hateful Eight. Deze film is geen vervolg maar gaat in wezen wel verder waar Django Unchained, die ging over de slavernij in Amerika, ophield. Bij de begintitels van The Hateful Eight lezen we: 'De 8e film van Tarantino.' Tarantino heeft gezegd in totaal tien films te maken, als hij zich hier aan houdt heeft hij er nog maar twee te gaan.

Literatuur en poëzie gratis, het kan nog

Afgelopen zaterdag 30 januari vond een gedenkwaardig programma plaats in de Centrale Openbare Bibliotheek op het Oosterdokseiland. Eind januari komt daar ieder jaar een marathon van dichters en tekstschrijvers een proefje van hun kunnen ten beste geven. De OBA stelt daarvoor de grote...

Guus Bauer en het locked-in syndroom

Guus Bauer - Foto: Rob Zwetsloot Ooit heb ik een nacht in het ziekenhuis gelegen. Het OLVG. Daar hebben ze mijn gebroken arm weer aan elkaar geschroefd. Sinds die tijd voel ik me een beetje een cyborg. Ik herinner me ook de chirurg, die ik tegen een arts in opleiding hoorde zeggen: “Opereren, het mooiste wat er...

Gebroken

Wachtkamer - Anneke Koelewijn Ze zijn allemaal gekomen. Haar man knijpt nerveus zijn handen in elkaar. Elke vinger draagt een getatoeëerde letter. Hij haalt om de paar seconden zijn neus luidruchtig op. Zijn broer zit naast hem. Hij legt af en toe zijn gespierde arm om de schouders van haar man. Zijn kaalgeschoren...

De hemel en de hel (2)

  Deel 2 – Cultuurschok en het Stockholmsyndroom ( Deel 1 staat hier ) Aan de Weesperzijde – ja we zitten nog steeds in dat voormalige krantenmannen bolwerk - miezert het. Druppels al aangroeiend, kruipen traag langs de ruiten, terwijl ons de derde consumptie wordt...

Schrijver K. Schippers

Schrijver K. Schippers - Foto: Rob Zwetsloot De Vrolikstraat in Amsterdam Oost. Er is een tijd geweest dat ik daar geregeld kwam. Een verloederde straat. Junkies. Huizen met achterstallig onderhoud. Krakers. Rotzooi op straat. Onveiligheid. No go area. Dat was 25 jaar geleden. Bewoners uit die tijd kunnen er nog gruwelverhalen over...

Bij de dood van David Bowie

David Bowie - Foto: Wikipedia De eerste keer dat ik David Bowie echt hoorde was op het moment dat ik achterin een Volkswagenbus zat. Natuurlijk kende ik Major Tom, maar toen door de Volkswagenbus het nummer Golden Years klonk heb ik sprakeloos geluisterd. Net zoals ik sprakeloos was toen ik vanochtend het nieuws hoorde dat...

De dichter

Ronald Offerman - Foto: Rob Zwetsloot Hij werkte in de horeca. Was barkeeper. In een etablissement waar dichtersmiddagen werden gehouden. Werd gebeten door de microbe van de poëzie. Ging zelf te dichten. Begon die gedichten voor te dragen. Stopte met zijn baan. Werd fulltime poëet.  Een meer Amsterdamse dichter heb...

Multicultureel Amsterdam

Yalda Deze impressie schrijf ik in het kerstweekeinde, maar voor mijn gevoel heb ik oudejaarsavond nu al gevierd. Het was op zondagavond 20 december aan de IJhaven, toen in Cultureel Centrum Mezrab het traditionele Yalda werd gevierd. Een oosterse verwelkoming van de zon na de langste nacht van...