Zuideramstel op Amsterdam Centraal

Vorige week was het. Ik was een middagje vrij, het was mooi weer en met een goeie vriendin en haar dochtertje van 14 maanden stiefelden we wat in het Amstelpark.
Ik fiets nog weleens langs de Amstel, pak de ene keer de andere oever en de andere keer de ene oever. Maar hoe dan ook, ik krijg er pas echt plezier in als ik onder de A10 door ben, als het geluid wat achter me ligt en begint af te nemen. En altijd denk ik: daar, dat is het Amstelpark, daar durf ik niet in. Dat kan niet goed zijn, zó dicht op die racebaan met al dat verkeer en geluid en stank. En altijd fiets ik er een beetje schichtig langs.

Maar ja, die dame woont er om de hoek, ze belde me en ze was blij dat ik met haar wou stiefelen in het park. Dus ik gaf het een kans, hees mijn broek nog maar eens op, fietste er even later wederom weer wat schichtig langs, en dacht: ach, ik moet toch op zijn minst één keer in dat park geweest zijn om er een echte mening over te kunnen hebben.

Ik had al mannen zien bouwen maar er verder geen aandacht aan besteed. Zal wel brugonderhoud zijn, dacht ik. Even later hingen ze er. De lampen aan de Nieuwe Amstelbrug. Aan weerszijde van de brug zes gekleurde lampen die een flink eindje van de brug afsteken en langzaam aan en uit gaan. Uit luidsprekers bovenaan de lantaarnpalen klinkt een geluid. Door de combinatie lampen en geluid wist ik het ineens: dit is kunst.

Maar van wie?