Home > > Uit Maastricht, overlever in Amsterdam

Uit Maastricht, overlever in Amsterdam

J.C. Aachenende in Eijlders.  Eigen foto. Copyright Hernehim Cultuur.

Samen met Remco Campert behoort hij tot de oudste nog actieve Amsterdamse dichters, dus ja, ook hij is eerbiedwaardig. Dat heeft hij dan toch maar bereikt, de heer J.C. Aachenende (pseudoniem als dichter in plaats van het zorgvuldig bewaakte geheim van zijn ware naam).

Ik volg hem zo'n beetje, al ruim tien jaar, net als Conrad van de Weetering, laatstgenoemde al een paar jaar langer. Maar heel anders: bij Conrad was ik huisvriend, wij hadden lange gesprekken, dronken thee en gingen soms samen uit eten op de gracht. Van Aachenende heb ik al heel lang zijn telefoonnummer, ik weet waar hij woont en soms loop ik wel eens door die straat. Maar Aachenende kun je niet tutoyeren, hij blijft J.C. en die voorletters is het enige wat hij gemeen heeft met de populaire voetballer. Als vriend kan je niet zomaar aan de deur komen en zelfs na een gemoedelijk telefoongesprek weert hij afspraken af.
''Ik ben een kluizenaar en ik leef in een hol'', zei hij me eens alweer lang geleden. Liet me daarna twijfelen – maakte hij een grap, of schilderde hij zo de werkelijkheid van zijn bestaan?

Buiten de poëzie podia als Eijlders en de OBA trof ik hem zo nu en dan. In de Arti Sociëteit en ook alweer enkele jaren geleden in Museum Huis van Loon aan de Keizersgracht. Daarbij kwam ik wat dichter aan zijn kleurrijke vroegere bestaan, maar ergens nog wat drinken of eten, daartoe kwam het nooit. Zijn rug begon te krommen en hij liep al met de gang van de bejaarde. Toch ging hij te voet naar huis: ''O ja dat gaat nog best''. Alleen over zijn geheugen maakte hij zich zorgen.

Toen het 't vorig jaar onverwacht slecht ging met Conrad, die zich kon koesteren in een nabije grote sociale kring, viel het me op dat ik de 'kluizenaar' al een poos niet meer had gezien. Maar gelukkig, behoudens de vervloekte ouderdom ging het hem uitstekend, verzekerde hij me.
''Nee, er komt een paar keer per week een thuishulp, dus het 'hol' blijft wel op orde, bedankt voor het bellen maar liever geen bezoek''.

En nu schrik ik opeens van zijn foto op het OBA facebook: ''hij is toch niet....'' Nee gelukkig niet, het is Jos van Hest en Jan ter Heide gelukt om tot het appartement van J.C. Aachenende door te dringen om die foto van hem in zijn eigen leunstoel te maken, en hem vanuit die stoel uitgebreid aan de praat te krijgen. Over zijn leven en gedichten, over hoe het is om oud te worden en te blijven schrijven. Over zijn laatste gedicht waarvan waarschijnlijk maar één regel overblijft, over zijn vlucht uit Maastricht en zijn leven in Frankrijk. Over zijn mooiste gedichten en de tekening van Breitner die achter zijn stoel hangt, over hoe zijn afkeer voor de Vijftigers hem aanzette tot het schrijven van poëzie. Over Parc Luxembourg en nooit meer naar Parijs gaan, over de zomer die zijn koffers heeft gepakt en zijn vloeken op de ouderdom. Openhartig en intiem. Gelukkig, er zal veel zijn wat ik nog niet weet en wel graag weten wil. Want het leven gaat zo snel, zelfs als het lang is – je zou ervan gaan vloeken.

Met dank aan Jos van Hest 


Reageer op "Uit Maastricht, overlever in Amsterdam"

Reageren?  

Lees vooraf even de regels voor discussies op Amsterdam Centraal door.

Eigen afbeelding bij reacties? Ga naar gravatar.com en meld je aan met het mailadres dat je ook hier voor reacties gebruikt.

(verschijnt niet online, is nodig voor gravatar afbeelding)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spamreacties te voorkomen, wordt u gevraagd deze simpele vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.